Volledig scherm
Osama Halabi betrekt binnenkort een woning in Lathum. Hij moet zijn geliefde Zutphen daarvoor wel verlaten. Foto Theo Kock © DE GELDERLANDER

Osama Halabi's tweede leven begint in Lathum

LATHUM – Hij woonde in Aleppo, de stad die vele duizenden Syriërs tijdens de burgeroorlog ontvluchtten, en vertrok eind 2015 naar Nederland.

Ruim twee jaar na dato begint het nieuwe leven van Osama Halabi. In het dorp Lathum, waar de 25-jarige economiestudent met zijn moeder, broertje en zusje een huis aan de Dominee J.A. Visserstraat betrekt. Een jaar later dan gepland, omdat asielopvangorgaan COA de voorbije twee jaar een enorme vluchtelingenstroom te verwerken kreeg en gemeenten zoveel statushouders moesten huisvesten dat dit zelden binnen de vastgestelde veertien weken lukte.

,,Het leven in Syrië was een hel’’, zegt Halabi. ,,Het ergste was de dood van mijn vader. Hij kwam 22 december 2012 om toen een helikopterbom op zijn auto viel. Hij is doodgebloed. Wij hielden het er niet meer vol en vluchtten 9 november 2015.’’

Vlucht

Halabi's vlucht is een kopie van de beelden die Nederlanders kennen: de grens over richting Turkije en van daaruit met een boot de Middellandse Zee oversteken en Europa binnen zien te komen. ,,Mijn moeder, broer en zus bleven in Turkije achter; ik ging verder. Ik wilde naar Nederland, dat ik al kende omdat een oom er woont. Ik belde hem en vroeg: 'Hoe is Nederland?' 'Erg fijn', zei hij. 'De mensen zijn aardig, leven in vrijheid en het is er veilig.'’’

Er volgde nog een vraag. 'Kun je daar ook studeren?' Niet zo gek, want Osama Halabi was derdejaars economiestudent op de universiteit van Aleppo. ,,Ik wilde graag naar Den Haag, omdat mijn oom daar woont. Die stad ligt ook dicht bij Leiden.’’

Droom

Economie studeren bleef een droom. Eerst was het inburgeren geblazen en de Nederlandse taal leren. De jonge Syriër verbleef in zeven asielzoekerscentra. ,,Zeven azc's lijkt veel, maar valt mee. Vrienden hebben er wel vijftien van binnen gezien. Sommigen zaten in Heumensoord; daar was het echt slecht. Zoiets heb ik niet mee hoeven te maken. Ik ben goed behandeld.’’

Volledig scherm
© Theo Kock

Sinds een jaar verblijft Halabi in het azc in Zutphen. Daar werd hij  herenigd met zijn 45-jarige moeder Nazek el Masri, zijn 12-jarige broertje Heitham en zijn zusje Manar van 9.

Halabi burgerde in en kreeg de nieuwe taal razendsnel onder de knie; hij spreekt inmiddels vloeiend Nederlands. ,,Ik volgde cursussen maar leerde tussentijds bij via internet en YouTube. Ik heb het hier zeer naar de zin en was blij toen de Immigratie- en Naturalisatiedienst me 18 september vorig jaar vertelde dat ik de beschikking kreeg en dus mocht blijven. Ik ben toen héél blij geworden.’’

Netwerk

Halabi bouwde in Zutphen een fiks netwerk op. Dat lukte mede omdat hij als vrijwilliger actief is voor project 2GetThere, dat jongeren tot jongerencoach opleidt. Daar wringt 'm nou juist de schoen. Halabi voelt zich zozeer thuis in Zutphen dat hij er niet weg wil. Het COA besliste december 2016 echter anders: 'Het wordt de gemeente Zevenaar.'

,,Den Haag was mijn droom, maar als dat niet kan is Zutphen ook prima. Maar naar de gemeente Zevenaar wilde ik niet. Ik heb moeite met wéér opnieuw beginnen. Maar ja, weigeren kan nu eenmaal niet. We hebben de woning bezichtigd en die is groot genoeg voor ons vieren. Op 18 december tekenen we het huurcontract.’’

De Gelderlander gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement. Reacties van mensen die de nickname anonymous, anoniem of een variant daarop voeren, worden niet geplaatst.

Liemers