Volledig scherm
© pr

Bij 'Little Chip' bloeit de romantiek op

RecensieEn het gaat maar door. De serie The Romantic Piano Concerto van het label Hyperion lanceert inmiddels haar 72ste (!) deel. Voor de zoveelste keer mogen we zeggen: een schot in de roos.

Onvermoeibaar

De onvermoeibare Howard Shelley (1950) speelt en dirigeert twee ongepubliceerde pianoconcerten en een variatiereeks van Cipriani Potter (1792-1871). Het zijn stuk voor stuk cd-premières.

Deze Londense componist - voor intimi beter bekend als 'Little Chip' - was in zijn tijd vooral een beroemd pianist, dirigent en pedagoog. Op zijn concerten bracht hij Britse muziekliefhebbers in contact met de pianoconcerten van Mozart en Beethoven.

Goede vriend

Potter dirigeerde in 1832 ook het Eerste pianoconcert van zijn goede vriend Felix Mendelssohn met de componist aan de vleugel. In 1871, vlak voor zijn overlijden, speelde 'Little Chip' als 'Old Chap' piano tijdens de eerste privé-uitvoering van Ein Deutsches Requiem van Brahms in Londen.

Advies

Zelf kreeg Potter les van onder anderen Thomas Attwood, een leerling van Mozart en organist van de St Paul's Cathedral. Hij ging later in Wenen op bezoek bij Beethoven en kreeg advies over zijn composities. Onder die werken bevinden zich drie bewaard gebleven pianoconcerten en tien symfonieën.

Topopname

Ze zijn allemaal vergeten maar dat is in ieder geval voor wat betreft de hier opgenomen muziek voor piano en orkest volslagen onterecht. Dat blijkt wel uit deze topopname. Howard Shelley en het door hem gedirigeerde Tasmanian Symphony Orchestra houden een vurig pleidooi voor het Pianoconcert nr. 2 in d, het Pianoconcert nr. 4 in E en de Variazioni di bravura on a theme by Rossini.

Eerbetoon

Het eerste concert lijkt door de gekozen toonsoort een eerbetoon aan Mozarts Pianoconcert nr. 20 in d, KV 466, ook een lievelingsstuk van Beethoven. Net als bij Mozart spelen de blazers een belangrijke rol. Het tweede, groter opgezette concert is niet minder aantrekkelijk. Romantiek bloeit hier volop op binnen klassieke structuren. De stoerheid van het marsachtige eerste deel herinnert duidelijk aan Beethoven.

Grote fan

Heel origineel is tenslotte de sprankelende variatiereeks uit 1829 over een tenoraria uit de opera Mathilde di Shabran van Rossini. Potter mag een grote fan van de Italiaanse meester genoemd worden. Hij eert de maestro met een substantiële inleiding. Net als Chopin dat doet met Mozart in zijn Variaties over Là ci darem la mano, opus 2 uit 1827. Het thema zelf wordt daarna door de piano ingeleid.

Hopelijk zetten meer pianisten deze werken op hun repertoire zodat we er in de toekomst ook live van kunnen gaan genieten.