Volledig scherm
Sign Of Leo - Sunbeam © PR

Een jarentachtigteken uit Groningen

Indierockband The Sign Of Leo uit Groningen flitst je in een muzikale teletijdmachine terug naar de jaren tachtig.

Het is een terugreis naar de hoogtijdagen van de door synthesizers aangedreven popmuziek.Zanger, gitarist en componist Martin Erich is het ankerpunt van de band, die zegt een breed palet aan geluiden te beogen, met een voorkeur voor melodieuze, sfeervolle rock met een melancholisch tintje.

Simple Minds en China Crisis

Dat laatste klopt wel: als je de elf nummers van het album Sunbeam draait, gaan je gedachten onmiddellijk terug naar de tijd dat je nog plaatjes draaide van bands als Simple Minds, China Crisis, Human League, Soft Cell en A Flock Of Seagulls. 

    • Ster beoordeling
    • Ster beoordeling
    • Ster beoordeling
    • Ster beoordeling
    • Ster beoordeling

Baanbrekend is de popmuziek van The Sign Of Leo geenszins, aangenaam om naar te luisteren toch wel. Erich heeft een prettige sten, de synthesizers klinken warm, de liedjes zijn toegankelijk. 

Jim Kerr

Meest opvallende track is The days we have will come to pass. Als je niet beter zou weten, zou je denken dat je Jim Kerr hoort zingen op een onbekend B-kantje van Simple Minds.

Sunbeam is in productie bescheidener dan de galm en bombast die je op echte jarentachtigplaten hoort. Toch gun je The Sign Of Leo, met verder ook nog Elske Bos (bas, zang), Erwin Zwarts (toetsen, zang) en Robert van Dijken (drums) in de gelederen, wat meer bekendheid dan alleen de regionale die ze momenteel met name in het noorden des lands genieten.

De Gelderlander gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement. Reacties van mensen die de nickname anonymous, anoniem of een variant daarop voeren, worden niet geplaatst.
  1. Pracht en praal van Versailles schalt door de speakers
    PREMIUM
    recensie

    Pracht en praal van Versailles schalt door de speakers

    Op deze cd van Alpha vinden we een van de meest opvallende muziekstukken met een eigen historisch verhaal. Componist Jean-Baptiste Lully (1632-1687) dirigeerde zijn feestelijke Te Deum (‘U God’) zoals gebruikelijk met een stok en deed dat zo gedreven dat hij op een ongelukkige wijze met de metalen knop keihard op zijn voet stampte, gangreen opliep en daar enkele weken later aan overleed. Sindsdien hanteren dirigenten liever een stokje. Dat is een stuk lichter en eleganter.