Volledig scherm

Genieten van een stilistische mengelmoes uit Napels

RecensieNapels was in de achttiende eeuw, ja nog in de tijd van Rossini en Donizetti, een ware muziekmetropool. Een mekka voor operaliefhebbers. Maar ook fans van kerkmuziek kwamen er aan hun trekken. Het label Deutsche Harmonia Mundi stelt op het album Dies Irae ('Dag des Oordeels') wereldpremières voor van twee geestelijke werken uit het repertoire van Gennaro Manna (1715-1779). 

    • Ster beoordeling
    • Ster beoordeling
    • Ster beoordeling
    • Ster beoordeling
    • Ster beoordeling

Allereerst het Dies Irae, een mild dramatische sequens voor vier stemmen, strijkers, twee jachthoorns en basso continuo, die vooral melancholie uitstraalt. Aantrekkelijke, galante, dan weer strenge maar altijd melodieuze muziek, waarin ook plaats is voor virtuositeit. Uiteraard, want Napels stond bekend als dé studieplek voor getalenteerde castraten, sopranen en andere stemsoorten met leraren die de vocale cultuur tot steeds weer grotere hoogten stuwden.

Mengelmoes
Andrea Buccarella wijt die stilistische mengelmoes onder meer aan het omstreden auteurschap van de partituur. Niet voor niets staat op de achterkant van het cd-doosje ook de naam van Manna's oom Francesco Feo (1691-1761) vermeldt. Mengelmoes of niet, de sequens wordt hier voortreffelijk vertolkt door het Abchordis Ensemble onder leiding van Andrea Buccarella.

Een heerlijk voorbeeld van luisterplezier horen we in het slot van Inter oves ('Bij de schapen'). Hier zingt de glasheldere sopraan Marie Lys een juweeltje van een operacadens, verrassend gevolgd door kort maar speels 'gepluk' (pizzicato) van het continuo.

Tuba mirum ('Luid zal de bazuin klinken') komt (net als later in het Requiem van Mozart) voor rekening van de bassolist. Antonio Massotti wordt begeleid door de twee hoorns.

Ontroerend
Chromatische, tegen elkaar schurende klanken onderstrepen in het laatste deel Lacrimosa ('Dag van tranen') de trieste tekstexpressie. Een ontroerend verstild slot van een meesterwerk. Die laatste kwalificatie geldt zeker ook voor Gennaro's motet O mundi infelix vita! ('O ongelukkig leven van de wereld!') met solo's voor bas en fagot.

Dit tweedelige werk start echter met orgelspel. Heel bijzonder. De bassolo komt dankzij Salvo Vitale sonoor en imposant tot klinken. En ook de virtuoze inbreng van fagottist Giovanni Battista Graziadio mag niet onvermeld blijven.

De twee wereldpremières worden tenslotte afgewisseld met instrumentale werken van Aniello Santangelo (c. 1710-1771) en Ferdinando Lizio (1728-1778). Daarvan had ik eigenlijk wel wat meer willen horen. Had ook best gekund, want met 52 minuten is deze cd best aan de zuinige kant.

De Gelderlander gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement. Reacties van mensen die de nickname anonymous, anoniem of een variant daarop voeren, worden niet geplaatst.
  1. Samenwerking tussen klavecinist en Parijs' museum levert voltreffer op
    Recensie

    Samenwer­king tussen klaveci­nist en Parijs' museum levert voltreffer op

    Over een schot in de roos gesproken. Het nieuwe, drie jaar geleden geopende concertgebouw La Philharmonie in Parijs (Parc de la Villette) herbergt ook een muziek(instrumenten)museum. En het prestigieuze label Harmonia Mundi, dat al vanaf 1958 fraaie klassieke albums uitbrengt, heeft met dit museum een samenwerkingsverband afgesloten. Onder de naam Collection Stradivari zullen in de toekomst uitgaven worden uitgebracht waarop de unieke instrumenten (het zijn er duizenden) van dit museum centraal staan. Om van te watertanden!