Volledig scherm
Justin Townes Earle - The saint of lost causes © DG

Justin Townes Earle kijkt om zich heen

Justin Townes Earle is in rustiger vaarwater na zijn getroebleerde jeugd.

 Zijn beroemde vader Steve gaf toen niet thuis, want die was on the road. Zoonlief raakte van het rechte pad en verloor zichzelf in verslavingen. Dat in combinatie met zijn regelmatige bezoekjes aan afkickklinieken was ook de reden dat pa hem uit zijn begeleidingsband The Dukes knikkerde.

    • Ster beoordeling
    • Ster beoordeling
    • Ster beoordeling
    • Ster beoordeling
    • Ster beoordeling

Sinds een dikke tien jaar heeft Justin Townes Earle de weg omhoog weer gevonden en daarbij komen zijn muzikale genen hem goed van pas. Hij is een goede liedjesschrijver en voelt zich als een vis in het water in aan country, folk en blues verwante muziek. 

Nu hij privé de status van huisje, boompje, beestje heeft bereikt, inclusief echtgenote en dochtertje, blijkt hij ook meer oog voor de wereld om zich heen te hebben dan voor zichzelf.

Sociaal realisme

The saint of lost causes heeft de signatuur van het sociaal realisme dat we ook van zijn vader kennen, alleen dan net wat omfloerster. Het titelnummer lijkt nog een op een heerlijke melodie gepresenteerde reflectie op het relativerende persoonlijk inzicht waartoe hij is gekomen - wat een sterke opener -, daarna zoekt hij de onderwerpen buiten zichzelf.

Dicht bij elkaar, vanwege hun Mississippi-rockstijl, liggen Ain't got no money en Don't drink the water. Het eerste gaat over de vagebond die om geld bedelt om naar New Orleans te kunnen reizen, het tweede over een milieuschandaal waarbij een fabrikant chemicaliën loosde in een rivier bij de stad Charleston in West Virginia. 

Auto-industrie

Ook ontfermt Earle zich over de jongeman die tot zijn eigen spijt een agent doodschoot (Appalachian nightmare ) en de teloorgang van de ooit florerende auto-industrie in de stad Flint in Michigan (Flint City shake it ). 

Een depressief plaatje wordt het niettemin nooit, want Earle houdt er muzikaal de moed in met vleugen rock ‘n roll, rockabilliy, blues en country. Bovendien wordt hij vlekkeloos ondersteund, onder meer door bassist en producer Adam Bendnarik en niet te vergeten Paul Niehaus, die een aantal nummers inkleurt met zijn pedaalsteelgitaar. 

Justin Townes Earle zet weer een stap voorwaarts. Vader keek vroeger misschien te weinig naar hem om, muzikaal hebben ze zoveel gemeen dat in elk geval dát hen bindt.   

De Gelderlander gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement. Reacties van mensen die de nickname anonymous, anoniem of een variant daarop voeren, worden niet geplaatst.