Volledig scherm

Krommers late symfonieën terecht in de herkansing

RecensieDeze cd van CPO was een beetje onderop geraakt in de stapels met nieuwe releases. Het schijfje krijgt alsnog alle aandacht: vanwege het repertoire en vanwege de kwaliteit van de uitvoering.

    • Ster beoordeling
    • Ster beoordeling
    • Ster beoordeling
    • Ster beoordeling
    • Ster beoordeling

De Bohemer Franz Krommer (1759-1831) was ooit hofcomponist in Wenen en zeer geliefd. Zijn late symfonieën dateren uit de jaren 1820-1824 en zijn dus ontstaan toen Beethoven aan zijn befaamde Negende symfonie werkte. Zo revolutionair als dit werk zijn Krommers Vierde, Vijfde en Zevende niet. Maar hij toont zich wel een waardig opvolger van Haydn en Mozart en verdient zeker weer vaak gespeeld te worden in onze concertzalen.

Beweeglijk
Aan de eerstgenoemde componist herinneren de langzame inleidingen die aan de symfonieën voorafgaan. De Vierde symfonie in c gaat onheilspellend van start met een beweeglijk motief in de lage strijkers. Het is de opmaat voor een temperamentvol symfonisch meesterwerk. Krommer biedt gedurende een klein half uur strijkers én blazers gelegenheid flink uit te pakken.

En met die componeerwijze weten Howard Griffiths en het Orchestra della Svizzera italiano goed raad. Uitstraling en eenheid zijn optimaal, terwijl het niet ontbreekt aan drive. De musici verdiepen zich met hoorbaar plezier in dit onconventionele repertoire en dagen alle collega's uit ook eens zo'n stap in het diepe te wagen.

Indertijd heeft ook Matthias Bamert zich op Chandos met symfonieën van Krommer beziggehouden. Maar Griffiths heeft een beter orkest en een fraaiere opnametechniek.

Obstinaat
In de menuetten gaat Krommer een stapje verder dan zijn illustere voorbeelden. Dit zijn geen elegante hofdansen meer maar bijna scherzo's à la Beethoven. Vaak fel en behoorlijk obstinaat. In de Vierde symfonie horen we zelfs een militaristisch trio.

In de finales kiest de componist vaak voor uitgebreidere inzet van het contrapunt, bijvoorbeeld in het feestelijke slotdeel van de Vijfde symfonie in Es en nadrukkelijker in de afsluiting van de Zevende symfonie in g. Gelukkig gebeurt dat nergens op een te schoolse wijze. Als het stemmenweefsel dichter wordt, waken de Italiaanse Zwitsers voor transparantie.

Vlagen

De Zevende symfonie is de voorlaatste uit een rij van negen (de Achtste symfonie is kwijtgeraakt). Een dramatisch, bij vlagen stormachtig theatraal werk met een spannende opening. Hier en daar zijn invloeden van Rossini hoorbaar. Ook de finale begint overigens langzaam, al is het slechts een enkele maat.

Voor de liefhebbers: eerder nam Griffiths de eerste drie symfonieën al op (eveneens op CPO). Een 'Werkverzeichnis' van Krommer bestaat trouwens sinds 1997. Het is samengesteld door de Tsjech Karel Padrta.

De Gelderlander gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement. Reacties van mensen die de nickname anonymous, anoniem of een variant daarop voeren, worden niet geplaatst.
  1. Dirigente JoAnn Falletta gaat voor 100 procent Kodály
    PREMIUM
    RECENSIE

    Dirigente JoAnn Falletta gaat voor 100 procent Kodály

    Een perfect muziekprogramma combineert bekende klanken altijd met minder gangbaar repertoire. En dat heeft het Buffalo Philharmonic Orchestra onder leiding van JoAnn Falletta (chef-dirigent sinds 1999) goed in de oren geknoopt. Zijn nieuwste cd presenteert naast de Dansen van Galánta en de Pauwvariaties ook de Dansen van Marosszék en het Concert voor Orkest. Stuk voor stuk composities van de Hongaarse componist Zoltan Kodály (1882-1967).