Volledig scherm
Cover van Haydn. © PR

Michael Haydn behaagt het oor met elegante melodieën

videoRECENSIE - Soms lopen albumseries over heel wat jaren. Bij CPO begonnen ze in 1991 met het opnemen van symfonieën van Michael Haydn (1737-1806), de jongere broer van de beroemde componist Joseph Haydn. En nu is de cyclus eindelijk voltooid.

    • Ster beoordeling
    • Ster beoordeling
    • Ster beoordeling
    • Ster beoordeling
    • Ster beoordeling

Zojuist verscheen het laatste deel met de symfonieën nrs. 13 en 20 en de Notturno nr. 1. Het werd met toewijding en volle inzet ingespeeld door de Deutsche Kammerakademie Neuss onder leiding van de Braziliaans-Deense dirigent Lavad Skou Larsen, jaren terug muzikaal leider van het EU Kamerorkest. Heel gedreven ook, maar soms wel ten koste van de afwerking.

Om met die Notturno te beginnen: hier horen we Michael op zijn luchtigst. Vier delen lang weet hij het oor te behagen met vlotte, elegante en puntige melodieën en goed bedachte instrumentaties. Precies zoals ze het in het Salzburg van zijn tijd zo graag hoorden. Met een heerlijk zangerig Adagio als hoogtepunt. Dit is pure lyriek.

In de symfonieën legt de componist de lat duidelijk hoger. In het openingsdeel van de Sinfonia nr. 13 in D - ooit toegeschreven aan broer Joseph - hebben de strijkers een virtuoze partij, ondersteund door trompetten en pauken. De vaart blijft er tot de allerlaatste noten in.

Geste

Elk deel ademt een andere sfeer. In het Andante vragen de twee soloviolisten nadrukkelijk om aandacht. Hun fraaie melodie wordt kamermuzikaal ondersteund door hobo's en hoorns. Qua opzet hoort dit deel bijna in een sinfonia concertante thuis.

Aardige geste van CPO: het album presenteert ook alternatieve versies zoals die zich bevinden in de bibliotheek van het Stift Göttweig. Concreet houdt het in dat er in het Andante en het tweede Menuet nu ook een fluit meedoet.

Hybride

De Sinfonia nr. 20 in C werd in 1777 in Salzburg uitgevoerd maar bestaat uit ouder materiaal. Het openingsdeel Allegro molto stamt bijvoorbeeld uit een zeven jaar eerder geschreven ballet en komt bijzonder kleurrijk over. De overige drie delen horen bij een partita.

Je zou zeggen: nogal hybride, deze symfonie. Maar Haydn had een fijne neus voor het uitzoeken van bij elkaar horend repertoire. Het tweede deel is opmerkelijk genoeg in mineur geschreven en bevat een luisterrijke hobosolo.

Ik ben benieuwd of de musici uit Neuss in de toekomst nog meer moois uit de Pruikentijd gaan presenteren.

Aangezien deze cd nog niet op Spotify staat, heb ik als
teaser een videolink bijgevoegd waarop de Deutsche Kammerakademie Neuss de Sinfonia nr. 30 in D van Michael Haydn speelt.

De Gelderlander gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement. Reacties van mensen die de nickname anonymous, anoniem of een variant daarop voeren, worden niet geplaatst.
  1. Dirigente JoAnn Falletta gaat voor 100 procent Kodály
    PREMIUM
    RECENSIE

    Dirigente JoAnn Falletta gaat voor 100 procent Kodály

    Een perfect muziekprogramma combineert bekende klanken altijd met minder gangbaar repertoire. En dat heeft het Buffalo Philharmonic Orchestra onder leiding van JoAnn Falletta (chef-dirigent sinds 1999) goed in de oren geknoopt. Zijn nieuwste cd presenteert naast de Dansen van Galánta en de Pauwvariaties ook de Dansen van Marosszék en het Concert voor Orkest. Stuk voor stuk composities van de Hongaarse componist Zoltan Kodály (1882-1967).