Onstuimige passie en onaards jubelende zangerigheid bij Anna Fedorova

RecensieIn een fantasie laat de componist doorgaans zijn inspiratie en verbeelding de vrije loop. Voor een uitvoerend musicus is dat soms een hele kluif om te vertolken. Zie maar eens structuur in iemands fantasieën te ontdekken. Toch?

    • Ster beoordeling
    • Ster beoordeling
    • Ster beoordeling
    • Ster beoordeling
    • Ster beoordeling

De pianiste Anna Fedorova (28), artistiek directeur van het Internationaal Kamermuziek Festival Ede, deinst er echter niet voor terug. Haar pas verschenen album Four Fantasies (uitgebracht door het Gelderse kwaliteitslabel Channel Classics) zet de complexe Fantasie in C, opus 17 van Robert Schumann centraal en plaatst die in een verrassende context. Zij wordt voorafgegaan door de grillige poëzie van Scriabins Sonata-Fantasie in gis, opus 19 en Chopins lyrisch romantische Fantasie in f, opus 49.

Mentor

In laatstgenoemd werk frappeert de grip die Fedorova op de partituur heeft. Haar analytische aanpak - hier horen we haar mentor Alfred Brendel in terug - staat geenszins de onstuimige passie en de meeslepende, soms onaards jubelende zangerigheid in de weg.

Dat cantabilespel heeft ze van geen vreemde: de Oekraïense klavierspeelster leste ook bij Menahem Pressler van het vroegere Beaux Arts Trio. Heerlijk wegdromen dus bij zoveel klankschoonheid en artistieke input.

Onvergetelijk

Helemaal los gaat Anna Fedorova in Schumann. Met haar hartstochtelijke aanpak toont ze zich een ideaal pleitbezorgster voor de gulle ontboezemingen van de heftig verliefde componist. Stemmingswisselingen en rijke kleurschakeringen worden optimaal in kaart gebracht en doen me aan de onvergetelijke Yoeri Egorov denken. Ontroerend is zeker het afsluitende Langsam getragen. Mooi ontwikkelde climaxen ook.

Afterparty

Volledig scherm
© PR

Het komt tenslotte nog tot een heuse afterparty in de vorm van Beethovens Sonata quasi una Fantasia in cis, opus 27, nr. 2. Persoonlijk had ik liever de minder bekende opus 27, nr. 1 gehoord aangezien de Mondschein al zo vaak uitgevoerd wordt.

Het eerste deel gaat met een fluwelen, zeldzaam egaal toucher dat de aandacht onbeperkt blijft opeisen. Het Allegretto brengt Fedorova heel relaxed, als een echt intermezzo, alvorens ze zich in een duivels tempo op de finale stort.

Over de opname uit Eindhoven niets dan goeds. Dit is overigens het eerste album waarin ik ook een foto van de pianostemmer aantref. Terecht: het instrument klinkt briljant en loepzuiver.

De Gelderlander gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement. Reacties van mensen die de nickname anonymous, anoniem of een variant daarop voeren, worden niet geplaatst.
  1. The Hague String Trio laat luisteraars in trance achter
    PREMIUM
    RECENSIE

    The Hague String Trio laat luiste­raars in trance achter

    Driekwart eeuw geleden draaiden de verbrandingsovens in concentratiekampen als Auschwitz en Buchenwald op volle toeren. Ook ‘entartete’ componisten werden daar door de nazi’s vergast. Een aantal van hen kwam echter eerst nog in Terezin (Theresienstadt), het bizarre interneringskamp bij Praag, terecht. Hier werd met een cultureel programma de schijn van menselijkheid opgehouden. De dames van het in 2006 ontstane The Hague String Trio staan er op stijlvolle en vooral indringende wijze bij stil.