Weer zo'n hoestekst

kampvuurgeluidenAls het over meezingers gaat kun je je afvragen of er een liedje bij moet zitten van smartlappenkoning Johnny Hoes. Het antwoord is: nee, dat hoeft niet. Liever niet zelfs, maar je zult zien dat ze er gewoon tussen zitten. Je bent Johnny Hoes aan het zingen zonder dat je er erg in hebt. Johnny Hoes zit in meer liedjes dan een mens lief is.

Laatst zelf nog meegemaakt in Italië. De Bed & Breakfast waar we in verzeild waren geraakt, bleek gerund door een dame die weliswaar docent in iets vaags was, maar eigenlijk was ze zangeres. ‘Hoor maar’, zei ze en ze hief een aria aan, terwijl ze vlekkeloze cappuccino’s voor ons maakte. Jullie spelen gitaar? Ik haal er wel eentje op, zo’n type.

Volledig scherm
Ton Ouwehand. © Annina Romita

En dan is het nog ochtend en dan zit je in zo’n keuken met een zanggrage dame, dan is der eerste gedachte: welk Italiaans liedje ken ik eigenlijk? Ik dacht misschien is Marina wel Italiaans. Ik kende daarvan alleen een stukje van de Nederlandse tekst van Rocco Granata. Mevrouw zong het van voor tot achter in vloeiend Italiaans.

Thuis nog even nagekeken van welke Italiaan het origineel eigenlijk was. Bleek van Rocco Granata zelf te zijn. Weliswaar een Belg, maar tot de rand gevuld met Italiaans bloed. Die wereldhit was dus zijn compositie. En die Nederlandse tekst, die begint met ‘In Spanje in het zonnige Sevilla, daar woont een lieve schat ze heet Marina’? Welke prutser heeft die gemaakt? Het rijmt niet en het liedje is ook nog eens van Italië naar Spanje geëmigreerd. En als je dan kijkt van wie deze kromme Nederlandse tekst is, kom je dus uit bij Johnny Hoes. Die van Och was ik maar bij moeder thuis gebleven en van Dat is ’t einde, dat doet de deur dicht.

De Gelderlander gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement. Reacties van mensen die de nickname anonymous, anoniem of een variant daarop voeren, worden niet geplaatst.
  1. The Hague String Trio laat luisteraars in trance achter
    PREMIUM
    RECENSIE

    The Hague String Trio laat luiste­raars in trance achter

    Driekwart eeuw geleden draaiden de verbrandingsovens in concentratiekampen als Auschwitz en Buchenwald op volle toeren. Ook ‘entartete’ componisten werden daar door de nazi’s vergast. Een aantal van hen kwam echter eerst nog in Terezin (Theresienstadt), het bizarre interneringskamp bij Praag, terecht. Hier werd met een cultureel programma de schijn van menselijkheid opgehouden. De dames van het in 2006 ontstane The Hague String Trio staan er op stijlvolle en vooral indringende wijze bij stil.