Yannick Nézet-Séguin tekent voor fantastische opname van Mozarts 'Titus'

recensieOpmerkelijk dat Mozarts voorlaatste opera de afgelopen jaren zo populair is geworden. Hoewel: met een levendig dramatische, sprankelende uitvoering komt La clemenza di Tito ('De vergevingsgezindheid van Titus') - ooit gezien als een wat saai museumstuk - met gemak uit de schaduw van Die Zauberflöte, Mozarts onvergetelijke zwanenzang.

    • Ster beoordeling
    • Ster beoordeling
    • Ster beoordeling
    • Ster beoordeling
    • Ster beoordeling

Ik herinner me een prachtige uitvoering van La clemenza di Tito door het Orkest van de Achttiende Eeuw in Tivoli-Vredenburg Utrecht (oktober 2017). En nu pakt Deutsche Grammophon uit met een live opname uit Baden-Baden (juli 2017). Het is de voorvoorlaatste release in een heuse, zevendelige Mozart-operacyclus met tenor Rolando Villazón (1972) en dirigent Yannick Nézet-Séguin (1975).

Wankel

Zong Villazón in Le nozze di Figaro nog een klein rolletje, hier tekent hij voor de hoofdrol. En dat is in mijn optiek het enige minpunt van deze fantastische opname. Er zijn genoeg tenoren die een betere vertolking in huis hebben, maar het moest blijkbaar per se deze ster met zijn wankele stemmiddelen worden. Aan betrokken, intense recitatieven komt Villazón helaas niet toe.

Glansstuk

De Mexicaan met zijn inmiddels beruchte status van 'kampioen stemproblemen' legt het vocaal af tegen de sopranen Marina Rebeka (1980) en Joyce DiDonato (1969). Luister maar naar het geknepen geluid in zijn openingsrecitatief (cd I, track 10). Ook zijn eerste aria laat nog slechts een glimp horen van de fenomenale tenor die hij tien jaar geleden nog was. Zonde. Een Mozarttenor heb ik hem overigens nooit gevonden.

De eerstgenoemde zangeres, een Letse van geboorte, weet in de eerste maten al stralend haar visitekaartje af te geven. En dan hebben we het alleen nog maar over de inleidende recitatieven. Haar glansstuk is de grote aria Non più di fiori.

DiDonato steelt de show in Parto, ma tu, ben mio, treffend ondersteund door de klarinettist Romain Guyot. Deze flexible en vooral intens acterende en zingende mezzo kennen we natuurlijk van haar grote optredens in The Met, het New Yorkse operahuis waar Nézet-Séguin de komende jaren muzikaal de dienst gaat uitmaken. Jammer dat haar stem in de hoogte (begin van de eerste finale) behoorlijk gespannen klinkt.

Idiomatisch

Het koppel Annio en Servilia wordt idiomatisch neergezet door jaargenoten (1986) Tara Erraught (perfecte stem voor een 'Hosenrolle') en Regula Mühlemann. Laatstgenoemde zangeres doet me met haar fraaie heldere stemgeluid zelfs de fenomenale Lucia Popp vergeten (de Servilia in de opname onder leiding van wijlen Sir Colin Davis).

Prachtig, hun samenklanken in het liefelijke duet Ah, perdona. Hier hoor je ook duidelijk hoe dicht La clemenza di Tito muzikaal inhoudelijk bij Die Zauberflöte staat.

Adam Plachetka (1985) tenslotte is een memorabele Publio. Krachtig, stoer, precies zoals een bas-bariton in deze rol moet klinken.

Dragende kracht

Blijft het aandeel van koor en orkest. Het RIAS Kammerchor kwijt zich uitstekend van zijn kleine rol. Bijvoorbeeld in de heftige eerste finale. Het Chamber Orchestra of Europe laat zich onder leiding van Nézet-Séguin wederom horen als dé dragende kracht van dit ambitieuze Mozartproject uit Baden-Baden. Complimenten ook voor het opnameteam.

Volledig scherm
De albumhoes. © PR
De Gelderlander gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement. Reacties van mensen die de nickname anonymous, anoniem of een variant daarop voeren, worden niet geplaatst.
  1. Samenwerking tussen klavecinist en Parijs' museum levert voltreffer op
    Recensie

    Samenwer­king tussen klaveci­nist en Parijs' museum levert voltreffer op

    Over een schot in de roos gesproken. Het nieuwe, drie jaar geleden geopende concertgebouw La Philharmonie in Parijs (Parc de la Villette) herbergt ook een muziek(instrumenten)museum. En het prestigieuze label Harmonia Mundi, dat al vanaf 1958 fraaie klassieke albums uitbrengt, heeft met dit museum een samenwerkingsverband afgesloten. Onder de naam Collection Stradivari zullen in de toekomst uitgaven worden uitgebracht waarop de unieke instrumenten (het zijn er duizenden) van dit museum centraal staan. Om van te watertanden!