Yannick Nézet-Séguin tekent voor fantastische opname van Mozarts 'Titus'

recensieOpmerkelijk dat Mozarts voorlaatste opera de afgelopen jaren zo populair is geworden. Hoewel: met een levendig dramatische, sprankelende uitvoering komt La clemenza di Tito ('De vergevingsgezindheid van Titus') - ooit gezien als een wat saai museumstuk - met gemak uit de schaduw van Die Zauberflöte, Mozarts onvergetelijke zwanenzang.

    • Ster beoordeling
    • Ster beoordeling
    • Ster beoordeling
    • Ster beoordeling
    • Ster beoordeling

Ik herinner me een prachtige uitvoering van La clemenza di Tito door het Orkest van de Achttiende Eeuw in Tivoli-Vredenburg Utrecht (oktober 2017). En nu pakt Deutsche Grammophon uit met een live opname uit Baden-Baden (juli 2017). Het is de voorvoorlaatste release in een heuse, zevendelige Mozart-operacyclus met tenor Rolando Villazón (1972) en dirigent Yannick Nézet-Séguin (1975).

Wankel

Zong Villazón in Le nozze di Figaro nog een klein rolletje, hier tekent hij voor de hoofdrol. En dat is in mijn optiek het enige minpunt van deze fantastische opname. Er zijn genoeg tenoren die een betere vertolking in huis hebben, maar het moest blijkbaar per se deze ster met zijn wankele stemmiddelen worden. Aan betrokken, intense recitatieven komt Villazón helaas niet toe.

Glansstuk

De Mexicaan met zijn inmiddels beruchte status van 'kampioen stemproblemen' legt het vocaal af tegen de sopranen Marina Rebeka (1980) en Joyce DiDonato (1969). Luister maar naar het geknepen geluid in zijn openingsrecitatief (cd I, track 10). Ook zijn eerste aria laat nog slechts een glimp horen van de fenomenale tenor die hij tien jaar geleden nog was. Zonde. Een Mozarttenor heb ik hem overigens nooit gevonden.

De eerstgenoemde zangeres, een Letse van geboorte, weet in de eerste maten al stralend haar visitekaartje af te geven. En dan hebben we het alleen nog maar over de inleidende recitatieven. Haar glansstuk is de grote aria Non più di fiori.

DiDonato steelt de show in Parto, ma tu, ben mio, treffend ondersteund door de klarinettist Romain Guyot. Deze flexible en vooral intens acterende en zingende mezzo kennen we natuurlijk van haar grote optredens in The Met, het New Yorkse operahuis waar Nézet-Séguin de komende jaren muzikaal de dienst gaat uitmaken. Jammer dat haar stem in de hoogte (begin van de eerste finale) behoorlijk gespannen klinkt.

Idiomatisch

Het koppel Annio en Servilia wordt idiomatisch neergezet door jaargenoten (1986) Tara Erraught (perfecte stem voor een 'Hosenrolle') en Regula Mühlemann. Laatstgenoemde zangeres doet me met haar fraaie heldere stemgeluid zelfs de fenomenale Lucia Popp vergeten (de Servilia in de opname onder leiding van wijlen Sir Colin Davis).

Prachtig, hun samenklanken in het liefelijke duet Ah, perdona. Hier hoor je ook duidelijk hoe dicht La clemenza di Tito muzikaal inhoudelijk bij Die Zauberflöte staat.

Adam Plachetka (1985) tenslotte is een memorabele Publio. Krachtig, stoer, precies zoals een bas-bariton in deze rol moet klinken.

Dragende kracht

Blijft het aandeel van koor en orkest. Het RIAS Kammerchor kwijt zich uitstekend van zijn kleine rol. Bijvoorbeeld in de heftige eerste finale. Het Chamber Orchestra of Europe laat zich onder leiding van Nézet-Séguin wederom horen als dé dragende kracht van dit ambitieuze Mozartproject uit Baden-Baden. Complimenten ook voor het opnameteam.

Volledig scherm
De albumhoes. © PR
De Gelderlander gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement. Reacties van mensen die de nickname anonymous, anoniem of een variant daarop voeren, worden niet geplaatst.
  1. Een eerbetoon aan Bernstein in home video stijl
    PREMIUM
    Recensie

    Een eerbetoon aan Bernstein in home video stijl

    Deze blu-ray van C Major vertelt het verhaal van de eerste contacten tussen de beroemde Amerikaanse dirigent, componist en pedagoog Leonard Bernstein (1918-1990) en de tijdelijke bewoners van het kasteel Salzau in het Duitse Sleeswijk-Holstein. Een relatie die in 1988 ontstond op instigatie van Justus Frantz (1944). Deze pianist wilde naar het voorbeeld van het Amerikaanse Tanglewood in Europa een festival voor jonge musici met Bernstein als artistiek leider en grote inspirator.
  2. Mayrs kerkmuziek getuigt van een levenslange liefde voor Mozart
    PREMIUM
    Recensie

    Mayrs kerkmuziek getuigt van een levenslan­ge liefde voor Mozart

    Op Naxos ontstaat zo langzamerhand een behoorlijk gevarieerd beeld van Johann Simon Mayr (1763-1845), de tot voor kort vergeten leermeester van Donizetti en productief schrijver van opera- en kerkmuziek. Met de tweede cd gewijd aan (mariale) motetten laat zijn voornaamste pleitbezorger, de Duitse koordirigent en organist Franz Hauk, opnieuw zijn licht schijnen over de geestelijke muziek van deze belangrijke Italiaanse componist van rond 1800, de periode vlak voor de opkomst van Rossini.
  3. Heerlijke helderheid in geestelijke muziek voor miljonair Chandos
    PREMIUM
    Recensie

    Heerlijke helderheid in geestelij­ke muziek voor miljonair Chandos

    Met Georg Friedrich Händel (1685-1759) gaat het in 1717 niet goed. Hij krijgt geen salaris meer voor het lesgeven aan de jonge Engelse royalty en in Londen keert het publiek zich af van zijn opera’s. Gelukkig is daar de door zijn werk voor defensie schatrijk geworden James Brydges, graaf van Carnarvon en vanaf 1719 hertog van Chandos. Eenmaal lid van zijn entourage op Cannons House schrijft Händel zijn beroemde Chandos Anthems (‘motetten’) en het Chandos Te Deum. Tegenwoordig worden deze Engelstalige stukken overigens Cannons Anthems en Cannons Te Deum genoemd.