Volledig scherm
Anke Verweijen met haar kinderen Robin en Timo. foto: Annelies van den Berg © Annelies van den Berg

De gedachten van Dennis levend houden

UDEN/MILL - In het appartement van Anke Verweijen huppelt dochter Robin vrolijk rond. De pas een paar maanden oude Timo ligt tevreden te slapen in zijn box. Door diverse foto’s is vader Dennis ook nadrukkelijk aanwezig.

Dennis Verweijen overleed op 19 september van dit jaar. Een paar weken voor de geboorte van Timo. Dennis was pas 37 jaar oud. Acute leukemie werd hem fataal. ,,Naar omstandigheden gaat het goed’’, zegt de 35-jarige Anke, terwijl ze de snotneus van de verkouden Robin nog maar een keer poetst. ,,Het was een heel bewogen jaar. Met veel hoogtepunten en een groot dieptepunt.’’

Quote

De film heb ik nog niet terugge­zien. Dat ga ik een dezer dagen wel doen.

Anke Verweijen

In de afgelopen jaren vroeg de uit Mill afkomstige Dennis veel aandacht voor zijn ziekte. Hij zette een geslaagde actie op om stamceldonoren te werven. Kreeg daarbij veel steun, onder meer van zijn oude voetbalclub Juliana in Mill. Helaas voor hem zat er voor hem geen geschikte donor bij. Geen match. In de wetenschap dat hij niet oud zou worden, schreef hij het boek Papa’s Bloed. Ook voor zijn kinderen. Als herinnering aan hun vader.

Dennis was altijd erg open over zijn ziekte. Over de gevolgen. De pieken. Maar ook de dalen. Door zijn openheid en optimisme ontving hij veel warmte van vrienden en familie en puilde de Sint Petruskerk in Uden op 26 september bij de uitvaart uit. ,,Dat was een mooi moment. Zijn muziek werd gespeeld. De toespraak die ik hem voor zijn dood al had voorgelezen’’, zegt Anke. De film die toen is gemaakt heeft ze nog niet teruggekeken. ,,Dat ga ik een dezer dagen wel doen. De foto’s heb ik wel teruggekeken. Mooi, heel mooi.’’

Tweede kind

De jaren met Dennis waren zwaar, maar zeker mooi voor Anke. De keuze om na de geboorte van Robin nog aan een tweede kind te beginnen was een bewuste. ,,Ik wist dat ik het alleen zou moeten gaan doen. Een of twee kinderen, dat maakt dan ook niet meer uit. Toen ik zwanger was van Robin vroegen we ons al af of Dennis de geboorte mee zou maken. Begin dit jaar was Dennis heel stabiel. Natuurlijk zaten we veel in het ziekenhuis in Nijmegen. Maar toch. We hoopten zo dat Dennis de geboorte van Timo mee zou kunnen maken.

Volledig scherm
Anke Verweijen, zwanger van zoontje Timo, met Dennis en hun dochtertje Robin. foto: eigen foto © Annelies van den Berg

,,Begin september zagen we op de poli dat de leukemie actiever begon te worden. We hadden een weekje Egmond aan Zee gepland staan. Dat hebben we in overleg met de artsen, en met de benodigde pillen op zak, door laten gaan. Ongemak heb je toch. Of je nu thuis zit of ergens anders. In Egmond hadden we in ieder geval afleiding. Het strand, de speeltuin. We hebben een fijne week gehad.’’

Mededeling

,,’s Maandags werd een nieuwe kuur gestart. De woensdag erna werd Dennis heel beroerd wakker. In het ziekenhuis bleek dat er een grote ontsteking in de darmen zat. ‘We kunnen niets meer doen’, was de mededeling. Ik was 34 weken zwanger. Zouden we nog een paar weken hebben? Als hij de 37 weken zou redden, zouden we Timo kunnen laten halen. Maar nee. Op vrijdag wist hij ‘Ik ga de tijd niet krijgen.’ De dagen die volgden hebben we gebruikt om van iedereen afscheid te nemen. Hij heeft zelf aan iedereen verteld dat we een zoon zouden krijgen en dat we hem Timo zouden noemen. Op maandag zei Dennis: ‘Ik heb iedereen gesproken die ik wilde spreken.’ Dinsdagochtend is hij overleden. Hij was niet bang om dood te gaan. ’’

,,We zijn niet gelovig. Maar ik denk wel dat er na het leven iets is. Ik weet dat Dennis meekijkt.’’

Vriendinnen

,,De dagen na de begrafenis waren leeg. Heel gek. Gelukkig kreeg ik heel veel liefde. Nog steeds. Vrienden hebben twee maanden lang iedere dag voor me gekookt. Ik ben bevallen met twee vriendinnen erbij. Ik hoef maar te bellen en de mensen staan voor me klaar. Ik sprak laatst een vrouw die op jonge leeftijd haar man was kwijtgeraakt. Dat was vijf jaar geleden. ‘Het wordt echt anders’, zei ze tegen me. ‘Anders, maar het verdwijnt nooit.’ Ik schrijf de dingen van me af. In een schriftje. Dan schrijf ik gewonen dingen op, alsof ik het tegen Dennis vertel. Ik leef het leven zoals het komt. Boos worden heeft geen zin. Daar krijg ik Dennis niet mee terug. Ik heb twee schatten van kinderen. Ik moet door. Er moeten boodschappen gedaan worden er moet gekookt worden. Maar alles is nu de eerste keer. De eerste keer Kerstmis zonder Dennis, de eerste keer oud- en nieuw zonder Dennis. Dat gaat allemaal wel. Carnaval, dat wordt gek. We hielden van carnaval. Maar als dan iedereen plezier maakt en ik ben alleen. Ik ben benieuwd hoe dat gaat.’’

,,Ik blijf actief voor het KWF en de stichting Matchis. Op 12 januari zou Dennis 38 zijn geworden. Dan houden we een feest. Met de opbrengst voor de stichting Matchis. Het is een manier om Dennis in leven te houden. ‘Nooit te ziek om te dromen’ zei Dennis altijd. Daar gaat het om. Dat wil ik overbrengen. Ik hoop dat dat mensen inspireert.’’

Volledig scherm
Dennis Verweijen vlak voor het benefietduel van Juliana Mill tegen een team van oud-profs. footo: Ed van Alem © Ed van Alem
Volledig scherm
Dennis Verweijen met Maarten van der Weijden en het eerste exemplaar van het boek Papa's Bloed in ontvangst nemen. foto: eigen foto © Dennis Verweijen
De Gelderlander gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement. Reacties van mensen die de nickname anonymous, anoniem of een variant daarop voeren, worden niet geplaatst.

Maasland