Volledig scherm
Opkomende mist tussen Oeffelt en Sint-Agatha. Een herfstplaat van Ed van Alem uit 2006.

Ed van Alem kijkt elke dag anders

Ed van Alem. Al 25 jaar toert hij bijna dagelijks rond, op zoek naar de mooiste plaatjes van de wereld in het Land van Cuijk en Gennep. Tijd voor een expositie van zijn werk en een interview. „Als persfotograaf ben je creatief bezig."

Het huis van fotograaf Ed van Alem in Oeffelt hangt niet vol met eigen foto's. Dat heeft twee redenen: vandaag is de eerste dag van zijn expositie Herbelicht: 25 jaar regionale persfotografie.

De andere reden: "Ik ga niet heel de tijd naar m'n eigen werk zitten kijken. Ik zie het heel de dag al."

Bescheidenheid? Het is meer nuchterheid. Voor freelance-fotograaf Ed van Alem, hij werkt onder andere voor De Gelderlander, staat niet de kunst maar het vakmanschap voorop. Als een van de eersten schaft hij in 1995 een scanner aan. Negatieven kunnen worden gedigitaliseerd, foto's via de computer bewerkt. In 2000 stapt hij over op digitale fotografie.

In de kantoorkamer in zijn huis liggen over bureaus tientallen foto's verspreid. Kiezen, dat is nog niet zo makkelijk. "Ik heb voor de tentoonstelling zo'n beetje van ieder jaar twee foto's. Verschillende onderwerpen komen aan bod. En voor iedere gemeente is de collectie net iets anders." Voor de tentoonstelling heeft hij zijn hele archief opnieuw bijgewerkt, compleet met database van elk gemaakt plaatje. "Mijn archief is historisch behoorlijk waardevol, het geeft 25 jaar geschiedenis van de regio weer. Ik vind het belangrijk dat het goed bewaard blijft."

Ed van Alem (50) is geboren in Nijmegen en groeit met drie broers en twee zussen op in Heilig Landstichting. Hij is de op één na jongste. Zijn vader, inmiddels overleden, heeft een groothandel in sanitair, centrale verwarmingen en gereedschappen. Zijn moeder staat hem de eerste jaren bij, doet vrijwilligerswerk met Marokkaanse vrouwen en bij een VVV-kantoor.

"Toen ik een jaar of tien was kreeg ik m'n eerste camera. Een Balda Instamatic. Dat vond ik wel spannend, en ik maakte heel veel foto's. Geweldig. Dat je iets gemaakt had, dat je terug kon zien, vastleggen. Mijn eerste foto waren huis-tuin-en-keukenknippen, maar ik wilde meer. Ik wilde weten hoe zo'n camera werkt, dus haalde ik er wat boekjes over."

Na de mavo in Stevensbeek en Nijmegen, de havo in Nijmegen en een cursus bij fotograaf Jan van Teeffelen in Nijmegen bij wie hij leerde composities te maken, vertrekt Van Alem naar het verre Den Haag. Daar zit de enige beroepsopleiding voor fotografen in Nederland, een mts voor fotografie en fotonica. Hij volgt de avondschool. Voor overdag zijn er verschillende baantjes. Eerst minder interessante, maar al gauw als medewerker bij een fotograaf die filiaaltjes heeft bij een supermarktketen. Hij runt een tijdje een eigen filiaal in Delft. "Het had weinig met fotografie te maken, ik was eigenlijk gewoon verkoper. Ik woonde in een klein kamertje, dat tegelijkertijd donkere kamer was. Den Haag vond ik een stinkstad met overal rotzooi." Het platteland lonkt. "Ik wilde per se terug. Het is hier veel gemoedelijker." In 1983 kan hij aan de slag bij de zaak van John Waarma in Boxmeer. Als die stopt met persfotografie, neemt Van Alem het stokje van hem over.

"Studiowerk vind ik niet leuk. De opdrachtgever zegt precies wat-ie wil, ik kan er zelf niks in kwijt. Als persfotograaf leg je de dagelijkse gebeurtenissen vast, ben je zelf creatief bezig. In het begin was ik voorzichtig: ik legde vast wat ik zag. Als je dat goed beheerst, kun je er meer creativiteit in leggen. Ik ben een onzeker mens, ik kan zekerheid voor mezelf creëren door de techniek goed te beheersen."

Na al die jaren is hij hier nog niet klaar. " Ik leer elke dag. Kijk elke dag anders."

Een dag zonder camera kan hij best. Op vakantie bijvoorbeeld, liefst in Canada. "Dat is mijn tweede thuisland. De weidsheid, de ruige natuur. Een heel andere sfeer." De camera gaat toch meestal mee. Van zijn in Canada gemaakte foto's hangen er een paar in zijn kantoor. "In twee vakanties heb ik de langste weg van de wereld gereden, 1.896 kilometer. Een weg met bijna alleen maar rotsen en struiken. Maar met de juiste muziek erbij ben ik in mijn element."

Volledig scherm
Waarzegster Manda uit Vierlingsbeek is failliet. Ed van Alem ziet het door zijn lens in 1996.
Volledig scherm
Maxime Osse heeft net haar dressuurproef afgelegd tijdens de Nationale Kampioenschappen in Wanroij. Het Zeelandse meisje omhelst haar pony want het ging prima. Ed van Alem klikt in maart 2004 op het juiste moment.
De Gelderlander gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement. Reacties van mensen die de nickname anonymous, anoniem of een variant daarop voeren, worden niet geplaatst.

Maasland