Foto ter illustratie.
Volledig scherm
PREMIUM
Foto ter illustratie. © REUTERS

Niet alleen huidhonger, er is ook zielenhonger, ontdekte ik toen ik mijn collega’s eindelijk weer zag

column nazmiye oralNa ruim een jaar heb ik eindelijk mijn collega’s, mijn familie, in levende lijve kunnen zien. We waren vooral in contact via Zoom en werkten zoveel mogelijk vanuit huis. Extreem voorzichtig waren we het afgelopen jaren geweest omdat we, waar het kon, ook moesten kunnen blijven optreden.

  1. De strijd om onze menselijkheid
    PREMIUM
    column nazmiye oral

    De strijd om onze menselijk­heid

    ‘We schreeuwen en treuren, en krabben aan het vlees van onze zonverbrande wangen, uit angst dat niemand naast ons wil staan in vriendschap, wanneer wij hun bescherming nodig hebben. (…) En – zoals vluchtelingen die de bloedbaden van oorlogverscheurde landen ontsnappen en toevlucht vinden bij jullie altaars – geef ons onderdak en toestemming om veilig deze stad te betreden. We schreeuwen in zielenpijn, wenen en zingen en klagen deze liederen van jammer voor alles wat we hebben verloren. We rouwen om onze eigen dood terwijl we nog in leven zijn!’

Columns