Volledig scherm
Bennie Evers (80) bij urn van dochter Ingrid. © Paul Rapp

Bennie fietst 90 kilometer voor een lichtje bij zijn dochter: 'Ze wilde geen 43 worden'

Bennie Evers fietst 45 kilometer om zondag in de Nijmeegse Stevenskerk een lichtje te laten branden. Heen en terug. Voor zijn dochter.

Een pientere meid, een fijn, sociaal mens. Ze is echtgenote, moeder van een dochtertje van 7. Toch stapt op een zomerse zaterdag Ingrid uit het leven. Het is een paar dagen voor haar 43ste verjaardag. Haar vader kan het begrijpen.

Ingrid geeft de moed op. Want wat heeft ze gevochten. Er alles aan gedaan. Haar hoofd is een warboel, zegt ze tegen haar ouders.

Het begint 23 jaar geleden, zegt Bennie Evers (80), vader van Ingrid. Ingrid is 18 als ze van Kilder naar Nijmegen verhuist voor een studie Nederlands. Ze studeert cum laude af aan de Radboud Universiteit. Op de middelbare school, waar ze vervolgens als lerares Nederlands aan de slag gaat, gaat het mis.

Depressief

De tekst gaat onder de foto verder

Volledig scherm
Een foto van Ingrid Evers. © Paul Rapp

Ingrid is vrolijk, grappig, een wervelwind van energie - bij het maniakale af. Maar er is ook de schaduwkant. Dan is ze depressief. Borderline, luidt de diagnose. Ze wil uit het leven stappen. Neemt medicijnen. 'God, als het beter is dat ze sterft, dan is het goed', bidt Bennie Evers. Want er is niks zo erg voor een ouder dan te zien dat je kind niet gelukkig is. Vijf dagen ligt ze in coma, ze overleeft.

Ingrid gaat in therapie, volgt de ene behandeling na de andere. Maar ja, dat hoofd. ,,We hebben 20 jaar angst gehad", zegt Bennie Evers. ,,Het zijn geen 20 rotjaren, er zitten mooie tijden tussen. Als ze opgewekt is en blij, dacht ik altijd: hoe lang gaat het goed? Het is een moordmeid eigenlijk, met een geweldige vriendenkring. Je denkt: er kán niks misgaan."

Ze vindt de man van haar dromen, ze trouwt, krijgt een dochter. Ze lijkt het geluk gevonden te hebben. Maar na ingrijpende gebeurtenissen krijgt ze een terugslag. Zoals in de tijd dat haar moeder ziek is, borstkanker. ,,Ze doet alles voor haar moeder, maar daarna krijgt ze een inzinking. Dat gebeurt ook na het drama op het Noorse eiland Utøya (in 2011 schiet Anders Breivik daar 69 mensen dood, JvG). Ingrid is dan in Noorwegen, vlakbij, op vakantie. Dan helpt ze, doet ze alles, en daarna knapt ze zelf af.''

Tweede poging

Ze doet een tweede poging om uit het leven te stappen. Die mislukt.

,,Toen smeekte ze: help me, ik kan het niet alleen. Even heb ik gedacht: zal ik haar helpen? Ik wil de rest van mijn leven wel de gevangenis in - je denkt van alles om je dochter gelukkig te maken.''

Dan raakt Ingrid haar baan kwijt, in haar huwelijk sluipen twijfels. Gezin, werk, huis - alles dreigt ze kwijt te raken. Op dat moment weet Bennie Evers zeker: dit is haar einde. Want wat heeft ze nog om voor te leven? ,,Ze gaat afstand nemen van haar man, haar kind, van ons. Ze kan niet in volle liefde vertrekken, ze móet ruzie zoeken. Bij het Radboudumc heeft ze gesprekken met een psychiater, een psycholoog. 'Ingrid, hoe zie jij je leven?' Ik wil geen 43 worden, zei ze.''

Quote

We waren altijd blij als ze opgenomen was, dan was die angst weg dat er iets met haar zou gebeuren

,,We waren altijd blij als ze opgenomen was, dan was die angst weg dat er iets met haar zou gebeuren. De behandelingen en therapieën hielpen niet. Drie weken trok ze zich terug, ging ze op een camping zitten.''

Geen gehoor

De tekst gaat onder de foto verder

Volledig scherm
Wereldlichtjesdag in de Stevenskerk in Nijmegen © Jacqueline Van Ginneken

Als ze op die bewuste zaterdagochtend in de zomer van 2013 haar telefoon niet opneemt, weten Bennie en zijn vrouw dat het niet goed is. Een paar dagen voor haar 43ste verjaardag is Ingrid, na een zoekactie van een paar dagen, onder de brug van het Maaswaalkanaal in Hatert gevonden. Verdronken. 

Haar fiets staat nog op de brug, met de sleutel van haar flat en het adres. ,,Ze wilde gevonden worden.''

Het verdriet is intens, nog steeds, elke dag. Er gaat geen dag voorbij zonder dat de naam Ingrid valt. In het ouderlijk huis weten Bennie en zijn vrouw zich omringd met foto's van haar.

De boom in de tuin die net zo oud was als Ingrid, is een meter boven de grond afgezaagd. Daar staat haar urn, met een houtsnijwerk in de vorm van een boek dat half open ligt - Ingrid verslond boeken, en haar leven was ook nog maar half af. Nee, geen dag, geen uur, geen kwartier gaat voorbij of ze denken aan haar.

,,We zijn haar kwijt, maar we kunnen er vrij goed mee leven. In het begin was het moeilijk. We koesteren de herinneringen, willen haar foto zien. Het is een manier van beleven, van verwerken.

Afscheidsbrief

Wereldlichtjesdag

Op 10 december is het Wereldlichtjesdag. Wereldwijd worden er dan op hetzelfde moment kaarsen aangestoken voor overleden kinderen, zodat er een golf van licht ontstaat. In Nijmegen vindt Wereldlichtjesdag voor de zesde keer plaats in de Stevenskerk. Om het intieme karakter van de bijeenkomst te waarborgen en om voor ieder kind dat herdacht wordt, een kaarsje klaar te laten staan, wordt aan bezoekers gevraagd om zich vooraf aan te melden. Dat kan via www.wereldlichtjesdagnijmegen.nl.

,,Deze week spring ik op de fiets naar Nijmegen, naar de laatste rustplaats van Ingrid op Jonkerbos. 45 kilometer heen, 45 kilometer terug. Er staat veel wind, maar dat kan me niet schelen. Ik móet er van tijd tot tijd naartoe. Dan zet ik een bloemetje, praat in gedachten met haar.''

,,Ingrid heeft een afscheidsbrief achtergelaten: 'Laat mij los. Jullie redden dit'. Heel belangrijk. Uit die brief blijkt dat er geen paniek was bij haar, dat ze het heel bewust heeft gedaan. Daar praat je samen over. Het is afschuwelijk omdat je haar mist. Maar ik heb er vrede mee omdat zij uit haar lijden is verlost.''

,,Ik ben opener geworden, ik wil het vertellen, ik voel me daar wel bij. In gedachten is ze er de hele tijd. En er vloeien heel wat traantjes. Het is niet anders.''

,,Wereldlichtjesdag is voor ons heel belangrijk. Dat wij op zo'n manier onze doden kunnen blijven herdenken, is een enorme troost. Wij gaan voor het vierde jaar naar de Stevenskerk. Nijmegen was haar stad, Ingrid heeft hier geleefd.''

In samenwerking met indebuurt Nijmegen

Nijmegen e.o.