Volledig scherm
Vlnr echts: Anne-Marie Lamers, Annelies Langens, Ger Vink, Petra Hubbers en Marion Hoenselaar. Foto Flip Franssen © Flip Franssen

Ook Leuthse vrouwenbond loopt op laatste benen

LEUTH - In omliggende dorpen vallen de damesclubs met bosjes om. Maar de Vrouwenbeweging van Leuth viert dit weekend doodleuk haar 70-jarig jubileum. Is de band tussen ‘de vrollie’ daar sterker dan in de rest van de polder?

Om u maar meteen uit droom te helpen: ook de Vrouwenbeweging in Leuth is geen succesverhaal. Ja ooit misschien, toen er bijna honderd leden waren, maar inmiddels is de club flink uitgedund. 

Goed, ze is nog niet opgeheven zoals de zusterverenigingen in Beek en Ooij, maar met nog 31 leden - waarvan twintig actieve - komt het einde in zicht. En zegt het bestuur: als wij stoppen is het met de Leuthse vrouwenbond ook gedaan.

Het jongste lid van de beweging loopt al tegen de 50. Hoe anders was dat vroeger. Ger Vink – toen nog Heijmink – werd direct na haar verhuizing van Millingen naar Leuth op 24-jarige leeftijd lid. ,,Als je mensen wilde leren kennen, moest je je wel bij de bond aansluiten’’, zegt Vink (79) die met 55 jaar op de teller inmiddels het langst dienende lid is. ,,Het was een van de eerste dingen die ik in Leuth deed.’’

Vrouwenbeweging. Echo uit een tijd waarin het woord emancipatie een stuk minder bekend was. Toen het leven voor veel polderdames na het ja-woord vooral nog bestond uit zorgen voor man, kinderen en het huishouden. ,,Ze zochten iets om zichzelf te kunnen ontplooien’’, zegt de huidige voorzitter Petra Hubbers (55). ,,Daarom werden na de oorlog zoveel van die vrouwenbonden opgericht. Eens in de maand hadden de leden tijd voor zichzelf. Voor gezelligheid.’’

Toch was de inhoud van die maandelijkse bijeenkomsten in Leuth aanvankelijk niet erg geëmancipeerd te noemen. Vink herinnert zich een instructie-avond van een korsettenfabriek. In notulen van vlak na de oprichting in 1947 is te lezen hoe er les werd gegeven in het wassen van wol en zijde. Já, de Vrouwenbeweging ontwikkelde de dames volop.

Hoe goed ze bovendien ook bezig waren met zelfontplooiing: er werd in die beginjaren wel met een toeziend mannenoog gewaakt over de Leuthse vrouwen. Vink weet nog hoe ze tijdens een sinterklaasviering met een vriendin tien minuten voor straf op de knieën voor de goedheiligman moest zitten.

De pastoor (in die tijd als enige vent aanwezig op de ledenvergadering van de dames) was ter ore gekomen dat de twee tijdens het schoonmaken van de kerk op verboden terrein waren gekomen én met wijwater hadden gespeeld.

Sleur

,,Zeventig jaar geleden was de beweging voor veel vrouwen misschien de enige ontsnapping uit de dagelijkse sleur’’, ziet penningmeester Annelies Langens (61). ,,Dat is al lang niet meer zo. Maar dat is tegelijkertijd ook een probleem. De jeugd kan zich op zoveel manieren vermaken. Dames hebben ons niet langer nodig.’’

En zo dreigt de vrouwenbeweging in de polder uit te sterven. De clubs in Beek en Ooij gaven de pijp vorig jaar al aan Maarten. En ook in Millingen en Kekerdom is de animo teruggelopen. ,,Het honderdjarig jubileum?’’, herhaalt voorzitter Hubbers de vraag. ,,Vrees dat we dat in Leuth niet meer halen.’’

Recordjubilaris Vink is nog realistischer aan de vooravond van de zeventigste Vrouwenbeweging- verjaardag komende zaterdag. ,,Ieder jaar extra is mooi meegenomen. We mogen al blij zijn als we de 75 halen.’’

Volledig scherm
Uit de oude doos. Deze foto van de Leuthse Vrouwenbond is vermoedelijk begin jaren zestig van de vorige eeuw gemaakt. Foto: Collectie Leuth weet u nog? © Thed Maas
Quote

We mogen al blij zijn
als we de 75 halen.

Ger Vink

In samenwerking met indebuurt Nijmegen

Nijmegen e.o.