Volledig scherm
PREMIUM
© Sinan Can

De laatste uitbaatsters van een legendarisch hotel

Journalist Sinan Can uit Nijmegen komt overal. Hij doet boodschappen in zijn wijk Bottendaal, treint voor zijn werk naar Hilversum en reist over de hele wereld. Onderweg ontmoet hij mensen. Deze week schrijft hij over twee zussen in Aleppo.

Dit was het: het legendarische Hotel Baron in Aleppo. Ik had er veel over gehoord, maar was er nog nooit geweest. Ik kom in de oorlogsgebieden om te werken, niet voor uitstapjes. Maar nu waren we in de buurt voor de tv-serie Sinan zoekt de klas van Elias. We zijn er gewoon naartoe gegaan. Beetje de toerist uithangen. Het regende die dag. We stapten door de plassen. Daar is het, zei onze begeleider. Hij wees naar een gebouwtje achter een hek: Hotel Baron. Het leek verlaten, maar er zat een gat in het hek en de deur was open.

Binnen dropen de jaren 30 van de muren. Bakelieten telefoons, vergeelde posters van glorieuze luchtvaartmaatschappijen. Maar ook granaatscherven uit de laatste oorlog. Hotel Baron is geen hotel meer. In de oorlog werden er vluchtelingen opgevangen.

Bij de kachel zat een vrouw zonder tanden. Een andere vrouw kwam naar ons toe, ze sprak vloeiend Frans en Engels. Ze waren zussen en de laatste erfgenamen van de Armeense oprichter van dit hotel, meneer Maslumian.

De Gelderlander gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement. Reacties van mensen die de nickname anonymous, anoniem of een variant daarop voeren, worden niet geplaatst.

In samenwerking met indebuurt Nijmegen

Nijmegen e.o.