Volledig scherm
Dianne Hoopman. © Erik van 't Hullenaar

Van mens tot mens, met hart en hoofd

Dianne Hoopman uit Dodewaard heeft zich de afgelopen weken heel erg druk gemaakt over wat er in de wereld gebeurt. Over de chaos, angst en boosheid die leidt tot polarisatie en geweld. Ze wilde een daad stellen. Daarom las ze donderdagavond onderstaande brief voor tijdens een raadsvergadering in Opheusden, waarin ze alle Nederlanders oproept tot... Lees zelf maar.

INGEZONDEN - In de vorige eeuw werd de stripfiguur Tom Poes geboren, een creatie van Marten Toonder. In het derde avontuur van deze slimme, bijna betweterige kat maakt Nederland, in oorlogstijd, kennis met Heer Olivier B. Bommel.

Bommel is een echte antiheld. Hij is naïef, laf (terwijl hij zelf juist geregeld prat gaat op zijn dapperheid), onnadenkend, kortzichtig, impulsief, kleinzerig, koppig en betweterig, maar draagt het hart op de goede plek en wordt niet zelden door barmhartigheid tot grootse daden aangezet . Bommel eindigt zijn verhalen vaak met ‘als je begrijpt wat ik bedoel’. ‘Als je begrijpt wat ik bedoel’ werd zijn lijfspreuk en er is een prachtige tekenfilm gemaakt met deze titel in 1983. Ook nu spreken antihelden ons aan in de media, denk aan vlogger Enzo Knol of de kinderboeken over Bram Botermans. Ik ben Bram Botermans niet en ook geen Enzo Knol en ik ben zeker geen heer van stand. Net als jij ben ik ook maar gewoon een mens en wij hebben elkaar nog nooit ontmoet en toch richt ik me persoonlijk tot jou, van mens tot mens, met hart en hoofd. Vanuit de wetenschap dat we meer op elkaar lijken dan dat we van elkaar verschillen. Ik hoop dat je even de tijd wilt nemen om te luisteren naar mijn verhaal. Als je begrijpt wat ik bedoel...

Quote

Koerd zijn in Turkije, is zeg maar ‘geen feestje’.

Tengere man
In het begin van de zomer van 2015 leerde ik A. kennen. A. was toen 38 jaar, een tengere man, uiterst bescheiden. Als we elkaar voor het eerst de hand schudden, kijkt hij me nauwelijks aan en praat hij heel zachtjes. Hij rookt (te) veel, ik vind dat hij er slecht uitziet en ondanks dat het zomer is, houdt hij zijn (te grote) jas aan. Ik probeer met hem te communiceren vanuit mijn hart, volgens mij een taal die iedereen begrijpt, ook als je elkaar niet verstaat. Ik krijg de indruk dat hij ook niets liever wil.

Ik ben Nederlander en A. is Koerd en hij was ruim anderhalf jaar voor onze eerste ontmoeting met zijn gezin gevlucht van Aleppo naar Kobani, dat, zoals je wellicht weet, in Syrië ligt. Van daar zijn ze gevlucht naar Turkije, hij samen met zijn vrouw N. (41 jaar) en hun kinderen D. (9 jaar), E. (8 jaar), R. (7 jaar) en S. (5 jaar). Hij is alleen in Nederland en heeft zijn vrouw en kinderen achter moeten laten in Turkije, die, tegen betaling, ondergedoken zijn bij vrienden van een ver familielid. Ondergedoken, want Koerd zijn in Turkije, is zeg maar ‘geen feestje’. Koerden gebruiken dezelfde letters als wij, ze spreken de Koerdische taal die in niets lijkt op het Arabisch en ze zijn een volk van ruim 35 miljoen mensen. Ze zijn statenloos, hebben geen eigen land en wonen verspreid over het Midden-Oosten; voornamelijk in Irak, Iran, Turkije en Syrië.

Verstopt
Via Turkije en Griekenland (te voet en verstopt in een boot en vrachtwagen), Spanje (in een vliegtuig met een vals paspoort) en Frankrijk (bus) was hij tot zijn stomme verbazing in Nederland terecht gekomen, op Schiphol om precies te zijn en dat terwijl hij had verwacht in Stockholm uit te zullen stappen... Hij had immers de mensensmokkelaar betaald voor een ticket naar Stockholm Arlanda Airport, omdat zijn broer die jonger, hoger opgeleid en alleenstaand is eerder kon vluchten dan hij en inmiddels een status als erkende vluchteling had gekregen en daar in Zweden op hem wachtte.

Het ticket naar Stockholm was betaald met zijn laatste geld dat afkomstig was van het verkopen van zijn huisraad, familiebezittingen en dierbare erfstukken, zoals sieraden van zijn vrouw, aangevuld met leningen van familie en vrienden.

Quote

Ik vraag hem of hij mij ziet zitten als ’zijn’ vrijwilli­ger.

Vreemdelingenpolitie
Op Schiphol wordt hij door de vreemdelingenpolitie in de boeien geslagen en afgevoerd naar de speciale vluchtelingen detentieruimte voor verhoor. Als na het verhoor duidelijk is geworden dat hij echt gevlucht is uit Syrië, wordt hij vrijgelaten met de mededeling dat hij zich binnen drie dagen moet melden in Ter Apel. Met een kaartje van Nederland, met daarop Ter Apel omcirkeld gaat hij op zoek. Op de derde dag bereikt hij Ter Apel, nadat hij geholpen is door vriendelijke Nederlanders die hem de weg wijzen. Daar begint zijn asielprocedure. Via Ter Apel en nog vier andere azc ’s komt hij in het azc in Velp terecht. Hij krijgt zijn officiële vluchtelingenstatus, die maximaal 5 jaar geldig is en hij kan de gezinsherenigingprocedure starten. Daar in Velp ontmoet ik hem dus voor het eerst. Ik vraag hem of hij mij ziet zitten als ’zijn’ vrijwilliger, met de bedoeling hem wegwijs te maken in de gemeente Neder-Betuwe. Hij reageert oprecht verbaasd en via de tolk vraagt hij mij: “Heb ik iets te kiezen dan?”

Quote

Er zit nog maar tien millimeter tussen hen in.

Schiphol
Vier maanden later staan we samen op Schiphol, het is eind oktober 2015. ‘Arrival Hal 1’, staat er op de borden, misschien ken je het van het televisie programma ‘Hello Goodbye’ ? Ik ben enorm gespannen maar vooral opgelucht dat het eindelijk zover is. Het heeft namelijk nogal wat voeten in aarde gehad om zijn vrouw en kinderen echt naar Nederland te kunnen laten komen. Iets wat niet goed ging volgens de talloze regels, procedures en het in mijn ogen ontbreken van de menselijke maat, maar da’s een verhaal voor een andere keer.

Enfin, het is een woensdagavond, net na 20.00 uur. A. heeft zijn beste kleren aangetrokken, het colbertje hebben we samen nog bij Dorcas in Opheusden uitgezocht en kostte € 3,50. Hij is geknipt en geschoren en heeft een lekker luchtje opgedaan. Hij is niet meer zo mager, ik zie hem vaker lachen en hij staat letterlijk meer rechtop. Ik heb hem zelfs al horen fluiten en zingen terwijl hij zijn woning aan het opknappen was; vloerbedekking legde, wanden sausde en kozijnen schilderde.

Naarmate we langer moeten wachten, wordt A. steeds stiller. Het vliegtuig heeft vertraging en als dan eindelijk de tekst ’vliegtuig geland’ op de borden verschijnt, loopt hij naar de glazen wand en gaat met zijn neus tegen het dikke glas staan. Ik sta achter hem. In de verte zien we zeker honderd mensen aan komen lopen, waaronder ook een kleine vrouw met vier kinderen. De kleinste houdt haar hand stevig vast. Het is een meisje, zo klein en fragiel dat door mijn hoofd schiet ‘die kan toch geen 5 jaar zijn’? Twee jongens rennen vooruit en stoppen bij de dikke glazen wand, precies tegenover A. Ze leggen hun handjes aan hun kant van het glas. A. legt ook zijn handen behoedzaam tegen zijn kant van het glas. Er zit nog maar tien millimeter tussen hen in.

In zijn ogen wellen tranen op, waar hij zich even later voor verontschuldigt aan mij. Als ik dan zeg dat ik begrijp dat hij emotioneel is en dat hij daar echt geen ‘sorry’ voor hoeft te zeggen, legt hij me uit dat hij niet huilt omdat hij zijn zonen voor het eerst in 2 jaar weer ziet, maar dat hij huilt omdat hij na al die tijd zijn eigen jongens niet meer herkende... Ik krijg een brok in mijn keel, weet hierop niets te zeggen en kan alleen nog maar slikken.

Quote

Ze hebben erger meegemaakt, dit kunnen ze ook wel aan.

Melden
Zijn vrouw en kinderen moeten zich ook binnen drie dagen na aankomst in Nederland melden in Ter Apel. Ze verblijven daar dan 72 uur, omdat zorgvuldig gecheckt wordt of hun vluchtverhaal klopt met dat van A. De kinderen worden apart van elkaar verhoord, zonder hun moeder. Dat zijn de regels. Ik weet dat, maar kan de moed niet opbrengen hen dat te vertellen. Ik vertel het wel tegen A. en laat hem de keuze of hij hen gaat inlichten. Zijn reactie is laconiek: „Ze hebben erger meegemaakt, dit kunnen ze ook wel aan.”

Ze krijgen van de Nederlandse overheid voor de heen- en terugreis een OV dagkaart. A. niet, als hij mee wil om ze weg te brengen en ze later weer op te halen, moet hij dat zelf betalen en mag hij niet mee naar binnen. Bij de poort zullen ze afscheid van elkaar moeten nemen en dat terwijl ze net weer herenigd zijn. Mijn hart breekt, maar ik houd me vast aan de woorden van A.: „Ze hebben erger meegemaakt, dit kunnen ze ook wel aan.”

Binnen drie dagen melden, betekent dat ze uiterlijk zaterdag op reis moeten. Kleine S. is echter ziek, ze heeft koorts en ik probeer of er rek in het elastiek zit van de Nederlandse wet- en regelgeving. Na de nodige telefoontjes met de nodige instanties, bevestigingen via mail heen en weer, krijgen ze twee dagen uitstel en mogen ze zich uiterlijk maandag 2 november 2015 om 09.00 uur ’s ochtends melden.

Blij
Ze hoeven dus zondag pas te vertrekken in plaats van zaterdag. Ik ben blij voor ze, in de 1e plaats voor S. die nu iets langer kan herstellen, maar ook omdat er in Dodewaard juist op maandag 2 november 2015 de nodige onrust zal zijn en zij daar dan in ieder geval niets van hoeven te merken.

Quote

Onrust ...in Dodewaard?

„Onrust ...in Dodewaard?”, hoor ik je denken...Ja, onrust in Dodewaard. Onrust die niets te maken heeft met de mogelijke aanleg van een rondweg, of met het niet te volgen besluit van een woningbouwvereniging om huizen met de grond gelijk te maken. Ook had het niets van doen met de procedurele onduidelijkheid over de komst van een overslagbedrijf in de Hiensche Waard. De onrust had te maken met de vraag van het COA aan de gemeente Neder-Betuwe om tijdelijk accommodatie beschikbaar te stellen voor vluchtelingen, omdat de azc's in Nederland de vraag niet meer aankonden. Zoals een politicus destijds via de media liet weten: „In Nederland hebben we te maken met een Tsunami van vluchtelingen.”

Quote

Er stonden hekken, er was politiebe­wa­king, met linten waren afzettin­gen gemarkeerd.

Informatieavond
Zes dagen voordat A. voor het eerst in bijna 2 jaar zijn vrouw en kinderen weer zou zien, was er een informatieavond in Dodewaard, op 22 oktober 2015. Het ging over de mogelijke crisisopvang van 126 vluchtelingen in de sporthal van Dodewaard, voor de periode van 72 uur. In de krant stond het volgende: „Massaal bezochten inwoners van Dodewaard, met gemengde gevoelens, gisteren de informatieavond over mogelijke crisisopvang voor vluchtelingen in sporthal de Eng. Er was zowel applaus voor opmerkingen dat rond opvangcentra verkrachtingen plaatsvinden als voor opmerkingen dat de gemeente haar plicht doet. Hoewel de bijeenkomst soms lawaaiig en emotioneel verliep, waren er geen incidenten.”

De gemeente besloot op 29 oktober dat de sporthal beschikbaar werd gesteld.

Op maandag 2 november aan het begin van de avond, kwamen de eerste bussen aanrijden. Er stonden hekken, er was politiebewaking, met linten waren afzettingen gemarkeerd. Vrijwilligers stonden binnen klaar om de mensen op te vangen. Binnen drie dagen na het besluit van de gemeente was een complete noodopvang gerealiseerd en hadden zich meer vrijwilligers aangemeld dan dat er vraag was. Maar buiten was de sfeer ronduit grimmig, er stond een groep verontruste burgers; mannen, vrouwen, oud en jong, sommigen met hun kinderen.

Quote

Zou ik vechten, vluchten of bevriezen?

Boos en bang
Deze mensen waren tegen de komst van de vluchtelingen. Ze waren boos en misschien ook wel bang. Ik ben tussen hen in gaan staan en voelde me gesteund door een wethouder die daar al stond. Ik vond het eng en ik was bang. Er werden apengeluiden nagedaan en de man naast mij riep: „Ze hebben een afslag te vroeg genomen, op de volgende afslag van de A15 staat Burgers Zoo.”

De mensen om mij heen lachten en joelden om zijn opmerking. Ik schrok, zei niets, deed niets en stond daar, als was ik van ijs.

Ik kon alleen nog maar denken: 'fight, flight, freeze': vechten, vluchten of bevriezen, de instinctieve reacties van mensen als ze geconfronteerd worden met een heftige gebeurtenis. Ik reageer in principe als een vechter, tenminste in luxe omstandigheden zoals een vrij land, elke dag te eten en een dak boven mijn hoofd. Maar ik weet inmiddels door schade en schande, dat ik soms ook vlucht of bevries.

En dat kan heel wijs zijn. Vechten is zeker niet altijd de beste oplossing, vluchten kan heel verstandig zijn en je helpen te overleven en door te bevriezen ontdooid soms het hart van de ander... Ik bevroor dus en dacht: 'Wat zou ik doen en wat zou jij doen als in dit land onze minister president zou bepalen dat de Gelderlanders minderwaardig zijn ten opzichte van de andere bewoners van Nederland? En wet- en regelgeving zou aanpassen zodat wij opeens minder rechten hebben dan de rest. En niet schroomt om zijn eigen volk gevangen te zetten, te martelen en te doden? Zou ik vechten, vluchten of bevriezen in de hoop dat de ander ontdooid? En wat zou ik doen als dan ook nog een andere radicale groep, uit naam van het geloof, de macht probeert te grijpen en geen middel schuwt om dat doel te bereiken? En de gemeente Neder-Betuwe het slagveld wordt? En wat als de buurlanden er zich ook mee gaan bemoeien en er nog meer bommen en onschuldige slachtoffers vallen? En gaat het eigenlijk wel om het geloof? Of wordt de naam van God of Allah misbruikt en gaat het eigenlijk om iets anders, iets dat niets met geloof te maken heeft, zoals grondstoffen, geld en macht? Lezen we de koppen of de kranten? Wie heeft de doos van Pandora daar geopend en wanneer precies? En hoe krijgen we haar weer dicht of lukt dat gewoonweg niet meer? En rest ons dan alleen nog hoop?'

'Zou ik vechten, vluchten of bevriezen? Zou ik net als A. niet willen vechten, omdat je niet wilt kiezen tussen twee kwaden en je ook nog de verantwoordelijkheid voor je vrouw en kinderen voelt? Dan eerst maar bevriezen in de hoop dat het overgaat, want ontdooien doet die ander echt niet meer. Mezelf kleiner maken zodat ze me niet zien, mezelf opsluiten in huis omdat ze me anders komen halen? Zou ik, uiteindelijk met de moed der wanhoop, net als A. alles van waarde verkopen en al het andere achterlaten, alles waar ik al die jaren zo keihard voor gewerkt heb en zou ik als een dief in de nacht uit mijn eigen huis sluipen? Op zoek naar een plek waar de angst je niet elke dag bij de strot grijpt en waar je jezelf, je vrouw en kinderen niet hoeft op te sluiten omdat je anders misschien opgepakt wordt..., meegenomen wordt..., misbruikt wordt..., doodgeschoten wordt...?'

Quote

Ik was verbaasd, maar ook ontroerd en voelde een sprankje hoop.

Helpen
In de week na 2 november ben ik een paar avonden in sporthal De Eng geweest, ik kwam als mens en was niet eens een officiële vrijwilliger. De ene keer om te helpen met het eten opscheppen, de andere keer om met de kinderen te tekenen en muziek te maken. Ook heb ik een paar schoenen aan een man kunnen geven die al die tijd alleen maar op plastic slippertjes gelopen had. Ik kreeg de schoenen van een ambtenaar van de Neder-Betuwe die anoniem wilde blijven. Ik werd geraakt door iedereen die zijn steentje bijdroeg, jong en oud, man en vrouw.

Ik zag mensen uit mijn buurt aan het werk waarvan ik nooit had gedacht dat ze dit zouden doen. Ik sprak vrienden die ontredderd waren over wat ze zagen, ik zag kennissen huilen omdat ze het leed even niet meer aankonden. Ik zag groepjes vrijwilligers elkaar opzoeken, buiten, onder het mom van een sigaretje, gewoon om hun verhaal even bij elkaar kwijt te kunnen. Ik zag statushouder M. en zijn vrouw met hun dochtertje, ze kwamen om te tolken. Ik zag A. die, terwijl zijn vrouw en kinderen in ter Apel waren, probeerde te helpen waar hij kon.

Ik kwam elke avond thuis met verhalen over wat ik gezien had, ervaren had en wat mij geraakt had. Maar het meest werd ik nog geraakt door een man die ik alleen van gezicht kende en die speelgoed kwam brengen voor de kinderen van deze ontredderde mensen. Hij had een plastic tasje bij zich met daarin 2 tafeltennisbatjes en ik geloof ‘Mens erger je niet’. Het was dezelfde man die afgelopen maandag naast mij stond en riep dat ze een afslag te vroeg op de A15 hadden genomen...ik was verbaasd, maar ook ontroerd en voelde een sprankje hoop, als je begrijpt wat ik bedoel...

Quote

De kinderen beheersen inmiddels verbazing­wek­kend goed de taal.

2016 achter de rug
We zijn inmiddels ruim een jaar verder en hebben het jaar 2016 net achter de rug; geweld, aanslagen, angst, afschuw en boosheid volgen elkaar in rap tempo op. Duizenden mensen en kinderen verdrinken in de Middellandse Zee en als ze de overkant halen worden ze opgevangen in kampen in Italië, Griekenland en Turkije, vaak in mensonterende omstandigheden. Europa schudt op haar wankele grondvesten en gaat verder zonder Engeland. Democratie staat ter discussie.

Overal zie je de tegenstellingen toenemen.

A., zijn vrouw N. en hun kinderen D., E., R., en S. zijn inmiddels behoorlijk ingeburgerd. De kinderen gaan met plezier naar de basisschool, zitten op de voetbalclub en gaan naar de gymnastiek. Ze houden van muziek, zingen, tekenen, spelletjes doen, buiten spelen en gamen. Ik ben dol op ze. De familie is lid van de bibliotheek en A. en N. hebben afgelopen zomer fruit geplukt bij een van de Dodewaardse fruittelers. De kinderen beheersen inmiddels verbazingwekkend goed de taal en in Nederlandse woorden kunnen zij mij nu over de Syrische verschrikkingen vertellen.

Quote

De wil om elkaar te begrijpen is onvermin­derd groot.

Inburgeringscursus
A. en zijn vrouw gaan twee keer per week naar de inburgeringscursus op het ROC in Tiel en ze bezoeken trouw elke vrijdagmiddag de vrijwillige praatgroep ‘Spreek Nederlands met mij’. Zij leert voor het eerst in haar leven lezen en schrijven, in een voor haar vreemde taal. Ze volgen via tv en social media alles wat er in hun thuisland gebeurt.

Drie weken geleden hebben ze voor het eerst in hun leven op natuurijs gestaan en we hebben met z’n allen een sneeuwballengevecht gehouden. Zij kookt de sterren van de hemel en schuift me regelmatig wat lekkers toe en beiden zijn hartverwarmend gastvrij. Ik leer elke dag van hen. We begrijpen elkaar steeds beter en het woord dat we het meest gebruiken is het Koerdische woord 'famker'.

Famker betekent zowel ‘begrijp je mij’ als ‘ik begrijp je’, het ligt er maar net aan hoe je het uitspreekt. De wil om elkaar te begrijpen is onverminderd groot. Er is weer hoop in hun leven...als je begrijpt wat ik bedoel...

Quote

Een wereldlei­der die muren wil bouwen in plaats van ze af te breken.

Doos van Pandora
Eind goed al goed zou je denken, maar dan blijkt uit de doos van Pandora nog een ramp ontsnapt te zijn die de wereld polariseert als nooit tevoren. Verbijsterd kijken we ernaar en we hebben Arjan Lubach nodig om met humor te kunnen reageren en na ‘America First’ is het 'The Netherlands Second’. Een democratisch gekozen volksvertegenwoordiger, die de wettelijk verankerde grondrechten aan zijn laars lapt, de rechterlijke macht ter discussie stelt en zelfs belachelijk maakt, legt met het ene decreet na het andere, zijn wil op aan datzelfde volk en aan de rest van de wereld.

Een man die de wereld runt zoals zijn bedrijven, vanuit hiërarchie en macht en die zich omringt met volgelingen die niet kritisch zijn en die alleen zien wat zij willen zien, ook al zien wij allemaal iets anders. Een man die van zijn instinctieve vechtreactie een gewoonte heeft gemaakt en niet anders meer kan. Een wereldleider die muren wil bouwen in plaats van ze af te breken en die mensen zoals jij en ik weigert binnen te laten.

Quote

Worden ze gedegra­deerd tot 'de anoniemen', weg van de menselijke maat?

Twijfel en tweespalt
En dan gebeurt er iets wat nog verontrustender is. In Europa en ook hier in Nederland horen we dezelfde geluiden. Politiek leiders, van wie je gezond verstand verwacht, roepen in aanloop naar de verkiezingen twijfel en tweespalt op. De een alleen vanuit zijn hoofd, de ander slaat zijn hart over. Angst wordt de drijfveer, gevolgd door boosheid. Angst los je niet op met boosheid, boosheid wordt niet minder achter een muur.

Extra controles en strengere regels geven alleen maar schijnveiligheid, schijnveiligheid maakt mensen dom en legt lam. Fight, flight, freeze... Verzonnen nieuws en alternatieve feiten volgen elkaar in zo’n snel tempo op dat het bijna niet bij te houden is, laat staan dat je tijd hebt het te analyseren en te begrijpen. Lees je de koppen of lees je de kranten?

Laten we ons meeslepen door de angst en laten we de familie A. N. D. E. R. S. , die we net een beetje hebben leren kennen nu in de kou staan? Worden ze gedegradeerd tot 'de anoniemen', weg van de menselijke maat? Keren we hen de rug toe en met hen al die andere hartverwarmende gastvrije mensen? A. en N. die iets te bieden hebben en bereid zijn heel hard te werken voor hun toekomst. D., E., R., en S., kinderen nog, die met plezier elke dag leren en die nu hun talenten ontwikkelen en weldenkende goedwillende mensen kunnen worden, in een vrij land, waar elke stem telt. Die familie, die niet zo anders is dan je op het eerste gezicht zou denken.

We hebben straks in Nederland bijna 1 miljoen vacatures en krap 500.000 werkzoekenden. We komen hart, hoofd en handen tekort.

Gelukzoekende Nederlanders
Halen we dan al die gelukzoekende Nederlanders terug uit het buitenland? Te beginnen met David uit Roemenië, Olke uit de USA, Riks uit Canada, Marc uit Zambia en Herman uit Frankrijk? Je weet wel, de boeren die we afgelopen zondag massaal hebben leren kennen op NPO 1, tijdens ons nationale moment van 'feel good' televisie. Of gebruiken we ons gezonde boerenverstand zodat we straks op 15 maart niet allemaal de verkeerde afslag nemen, als kuddedieren, instinctief en in blinde paniek, gedreven door angst en boosheid. Als je begrijpt wat ik bedoel...

„Tom Poes verzin een list„, zegt Olivier B. Bommel altijd, als hij er weer eens een potje van heeft gemaakt. En Tom Poes helpt hem altijd uit de brand, met hart en hoofd, van kat tot beer, als je begrijpt wat ik bedoel... Er rest niet alleen nog hoop uit de doos van Pandora, maar we kunnen ook iets doen!

Quote

Ga 15 maart weer kleuren als een kind.

Ga 15 maart weer kleuren als een kind, blijf 'binnen de lijntjes' en stem met hart en hoofd...!

Famker?

A.M. Doddel