Volledig scherm
© Jan Ruland van den Brink

Een praktisch steakhouse

over de tongGuns 'n Roses schalt uit de speaker. En, terwijl ik wacht tot de bediening mijn reservering heeft gecheckt, gaan we over op Herman Brood. Het is bijna kerst maar hier doen ze niet aan te zoetsappige kerstklassiekers. Prima, en het maakt veel duidelijk. We zijn in het steakhouse in Lichtenvoorde. 

Hier krijg je gelijktijdig met de menukaart ook een doktersadvies. Onder het rijtje met stukken vlees van maar liefst 500 tot 750 gram staat geschreven dat het prima is om biefstuk te eten. De vetten in het vlees verkleinen namelijk de kans op hart- en vaatziekten, zo is de conclusie. Bij een herdruk van de menukaart zou ik dat weglaten. Ik twijfel ten zeerste aan de waarheid en dan nog iets; als je een steakhouse binnen loopt, heb je al lang besloten om vlees te eten.  Daar heb je geen aanbeveling van de dokter voor nodig. 

De timing is hier vanaf het begin prima in orde. De bediening is vriendelijk en vlot en heeft oog voor onze noden. En ook mijn carne Argentinos staan vlot op tafel. Het zijn 2 spiezen met gekruid rundergehakt. De platgeslagen vleesbollen zijn niet rosé zoals beloofd, maar nog wel lekker sappig. De chimichurrie, de beroemde Argentijnse vleessaus, is van een hele milde variant. Hier had van mij wel meer pit in gemogen en minder zoet.  Maar al met al een prima voorgerecht, zeker voor de prijs van 7,75 euro.

Mijn gast eet een combinatie van spareribs met chickenwings. De spareribs zijn vlezig en het eerder zoete dan pittige vlees valt van het bot. De kippevleugels zijn niet zoals beloofd pikant, maar eerder mild gekruid. 

Inmiddels zit het restaurant, dat bestaat uit 3 delen, redelijk gevuld. Veel families en groepen aan ronde tafels maar iedereen lijkt vlot zijn eten te krijgen. Overigens komt dat eten vanachter een dichte deur in een halletje en is helemaal niets te zien van een grill of een vuur. Altijd jammer dat dat niet zien is in een steakhouse, want dat geeft toch heel wat meer beleving en sfeer aan een vleeszaak als deze.

Mijn burger van de chef verschijnt. Het is een broodje dat krokant is van een tikje op de gril en mijn burger is dik en mooi rood van binnen maar wel warm.  De plak cheddarkaas is gesmolten, de spekjes hard uitgebakken en de augurk en uienringen ontbreken niet. Samen met de zoetige saus met iets kerrie is het een uitermate lekkere hamburger, met als enige dissonant de maiskorrels onder het vlees. 

De Black Angus bavette is niet klein uitgevallen. Op het bord ligt zeker 300 gram vlees van  goede kwaliteit. Het is ouderwets werkvlees uit de vang van het rund dat goed is gegrild. Een wat grovere structuur, maar met heerlijke smaak in de sappen en licht vet door het vlees heen. Op het bord voor de kleur wat gegrilde gele en oranje groenten en de telkens terugkerende chimichurrie, die nog steeds vooral kleur heeft maar geen pit. 

Volledig scherm
De cijferlijst. © dg

Hoe zitten we erbij? Tja, het geheel komt toch wat armetierig en nep over. Alles wat van hout en leer zou kunnen zijn, is van praktisch plastic. Van de tafel met plastic fineer tot de placemats met slangeleren motief en dat doet de sfeer niet veel goed. Dieptepunt is het systeemplafond boven ons dat is afgewerkt met van die goudkleurige metalen strips, waarschijnlijk een overblijfsel van een vorige Chinese huurder? Al met al mist het geheel de stoerheid wat een steakhouse nodig heeft om een steakhouse te zijn. Daar veranderen alle posters met briesende stieren niets aan. 
Geen ruimte, maar toch nieuwsgierig naar het dessert. De New York Cheesecake is een niet bijster goede cheesecake. Het is een vreemd dun plakje met een te zachte bodem en de vulling is wat droog. Het geheel oogt en smaakt niet vers. De kleine plak wordt gecompenseerd door een enorme toef slagroom, ijs uit een bak en aardbeiensaus. Geen succes dit. 
De crème brûlée,  custardpudding dus, is gemaakt met Baileys. De hoeveelheid lijkt minimaal want overheerst niet. Het gekarameliseerde suikerlaagje is mooi knapperig en de pudding koud zoals het hoort. Ook hier weer vanille-ijs en slagroom, wat toch echt niet hoeft qua portionering en al helemaal niet qua smaak. Misschien hier ook een doktersadvies opnemen? 
Conclusie 
Gegrild vlees. Dat is waar je voor komt als je een steakhouse binnen stapt. Bij Beef 'n bone is dat voor elkaar. Maar wat meer oog voor sfeer zou geen kwaad kunnen, anders gooi ik thuis wel een lap op de barbecue.  

De kaart
Beef 'n Bone heeft een bescheiden wijnkaart. Twee rode wijnen per glas en nog wat rode wijnen die enkel per fles zijn te bestellen. Een ruime keuze warme en koude voorgerechten en ook nog 2 soepen. Vegetarische gerechten zijn er amper, maar daarvoor ga je ook niet naar een steakhouse. Wel een behoorlijke selectie visgerechten. Grote keus aan gegrild vlees. Op de specials kaart bavette, rib-eye, t-bone en als klapstuk een Black Angus tomahawk van 750 gram voor 39,95 euro.

Gemarmerd vlees van de Angus
De belangrijkste reden voor het wereldwijde succes van het Angus-ras is de kwaliteit van het vlees. Restaurants zetten het graag op de menukaart. Dit hangt samen met de dunne lijntjes vet die door het vlees lopen. Vet heeft de eigenschap dat het smaak vasthoudt. Aberdeen Angus is een rundveeras dat in de negentiende eeuw in het oosten van Schotland is gefokt. De runderen hebben geen hoornen en hebben korte benen. De meeste Angus-runderen zijn zwart, vandaar Black Angus, al bestaan er ook rode runderen, de Red Angus. Met name in de Verenigde Staten worden veel Aberdeen Angus-runderen gehouden. Angus-runderen staan bekend om hun vermogen te kunnen opgroeien op schrale gronden. Omdat de dieren weinig voeding nodig hebben, nemen ze snel in massa toe wanneer ze worden 'vetgemest'.

Steakhouse Beef 'n Bone, Dijkstraat 8 in Lichtenvoorde.

De Gelderlander gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement. Reacties van mensen die de nickname anonymous, anoniem of een variant daarop voeren, worden niet geplaatst.