Volledig scherm
Klein Hartenstein is een erg mooi restaurant, met slim ingerichte hoeken waar je beschut kunt zitten. © Marc Pluim

Klein Hartenstein in Oosterbeek: Overdaad smaakt

recensieDennis Richter Uitdenbogaardt kookte O'Mundo in Wageningen naar een ster, maar wilde zijn eigen restaurant beginnen. Klein Hartenstein in Oosterbeek is nu zijn thuisbasis.

De eerste klap is bij Klein Hartenstein meer dan een daalder waard. De aangeraden wijn met sauvignon en St. Emillion is droog en een perfect aperitief. Dat samen met de oester en iets later de zoete macaron met gerookte makreel is een heel fijn begin van de avond.

We zijn te gast bij chefkok Richter Uitdenbogaardt, die vorig najaar stopte bij O'Mundo in Wageningen, om een eigen restaurant te beginnen. De Michelinster prijkt inmiddels niet meer op de gevel van O'Mundo, maar de kok en eigenaar zei eerder in een interview geen intenties te hebben om die terug te halen bij Klein Hartenstein.

De witte villa aan de Utrechtseweg, vlak naast het Airborne museum, is een prachtgebouw. Het heeft iets statigs, met klassiekers als kreukgordijnen, kroonluchters en houten vloeren. Maar door de kleurrijke details aan de muur, goede verlichting en het hout, is het zeker een warm geheel. Het is om kort te zijn een heel erg mooi restaurant, met slim ingerichte hoeken en verschillende niveaus waar je beschut kunt zitten.

Veel omheen

De zaak zit voor de helft vol en het klinkt gezellig hier binnen. Ook attent van de bediening: bij binnenkomst wordt gevraagd of je een wat rustiger tafel wenst of juist tussen de andere bezette tafels wil zitten.

Op mijn bord als eerste gang een stuk gegrilde zeebaars en tartaar van dezelfde vis. De tartaar is grof gesneden en fris en de fraai gegaarde zeebaars heeft eigenlijk niets meer nodig. Toch ligt er wel heel veel omheen. Daarvan past de zachte prei eigenlijk nog het beste bij het gerecht, maar intense smaken als olijf en barbecue knallen wel heel hard over het zachtaardige milde visje heen. Ik weet eigenlijk ook niet waar ik de Hollandaise-saus bij moet eten en dan is er ook nog een groene dressing van basilicum en waterkers. Ik vind het te veel op een bord.

Arabisch

De attente bediening, vrolijk en no-nonsense ('Ik loop wel langs met de fles en hoor wel of je nog wat wijn wilt'), schenkt een bijpassende pinot gris voor bij het tussengerecht. Op het bord geitenkaas, gamba's, een smeuïge puree met olijven en pompoenpitten, waarover hete pompoensoep wordt gegoten. Het is een hartig geheel waarbij de Arabische specerijen het geheel kruidig maken. De milde geitenkaas smelt er mooi door en combineert lekker. Alleen de olijven vind ik wederom een heftige combinatie met de soep.

Het geserveerde brood, attent bijgevuld, met de boter met iets van noot, is van de categorie 'daar blijf ik van eten'. In het glas nu een shiraz, vaak een uitgesproken stevige en peperige wijn waar je van moet houden. Deze is echter heel galant en een mooie combinatie met de kwartel op het bord. Ook nu weer wordt de jus aan tafel uitgeschonken. De geur van het gerecht en de wijn beloven veel goeds samen. Het boutje en de filet zijn goddelijk, met de typische smaak die ergens tussen goede kip en fazant ligt. De truffelaardappelpuree, mooi lichtpaars op het bord, mengt lekker met de rijke jus. Samen met de schorseneren, in drie verschillende vormen, een heel fijn bord eten.

Volledig scherm
© DG

Ossenstaart

Als vierde gang is daar de ossenstaart met sanbaizu, een Japanse azijn die hartig en zuur combineert. Het vlees is gestoofd en smaakt naar....ossenstaart. Lastig te omschrijven maar des te beter te herkennen als je het proeft. Heel krachtig en rijk van smaak. Mooi voor het oog en romig in de mond is de eidooier verpakt in de ravioli. Enkel mooi, maar met niet veel smaak, is de spons van rode biet. Maar het oog wil ook wat natuurlijk en het roze vrolijkt goed op bij een bord met veel bruin. De plak van de koningsboleet is wat taai en eet niet lekker, die verdiende alleen nog een plekje in de bouillon.

Granny smith

We zijn toe aan het dessert en dan arriveert het ook. Dat is sowieso het verhaal van de hele avond. De planning en timing van keuken en bediening is perfect. Op het bord een ruim bemeten dessert met granny smith-appels in de hoofdrol. In het hart van het bord, geweldig, zacht en lichtzuur yoghurtijs, waar ik de hele week naar terug heb verlangd. Daaromheen zoet (honingmousse en merengue) en zuur (citrushangop en appelgel) die vechten om de aandacht. Fraai uitgevoerd, alleen is het karameliseren van de appels niet echt mooi gelukt. Ze smaken daardoor boterig en een beetje naar beignets. Het kleine beetje kruidnagel doet wel weer veel moois.

Conclusie: Een prachtig restaurant, hele fijne bediening en aandacht voor wijn en spijs. Een keuken waar heel mooie dingen worden gemaakt, maar sommige gerechten voelen wel als iets te veel van het goede. Oja, de prijs/kwaliteit is opperbest.

De Gelderlander gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement. Reacties van mensen die de nickname anonymous, anoniem of een variant daarop voeren, worden niet geplaatst.