Volledig scherm
De Pizzabakkers is een restaurantketen, maar je belandt niet in een concept. © Marc Pluim

Perfecte pizza bij Pizzabakkers in Arnhem

Met het gezin een pizza eten kan feestelijk zijn, mits je een echte pizza krijgt en niet halverwege uit elkaar knapt van de hoeveelheid deeg. De Pizzabakkers in Arnhem snappen dat.

De files na een stormachtige dag maken dat ik een uur later dan gereserveerd aankom bij De Pizzabakkers en mijn eetgast. Zelden is mijn chagrijnige humeur zo snel bijgedraaid. Met dank aan de gastheer die onmiddellijk een drankje komt inschenken en schalen vol antipasti op tafel zet. Buona sera!

Het tien weken geleden geopende pizzarestaurant kijkt uit op de Eusebiuskerk in hartje Arnhem. De zaak heeft een terras en is binnen ingericht met veel grijs geschilderde houten planken, hippe lampen en houten kratjes aan de muren. Het oogt alsof het grootste gedeelte van het budget is opgegaan aan de enorme houtskooloven. Die staat, met witblauwe tegeltjes, fraai in het zicht midden in de open keuken. Een keuken, die trouwens echt zicht biedt op de koks met lichtblauwe koksmutsen. Wie wil kan zijn eigen pizza volgen van deegmachine tot oven en het beleggen naderhand. Dat is leuk, zeker voor wie kinderen heeft meegenomen.

Antipasti

De antipasti dus. Dat is in menig Italiaans restaurant een schaal met veel te veel van alles, maar De Pizzabakkers doen dat anders. Op de ene schaal liggen kleine blokjes roodschimmelkaas met daarop een gebrande walnoot. Niet de bekendste Italiaanse kaas, maar wel een leuke en slimme keus omdat de smaak mild en bijna zoet is. De dun gesneden en gegrilde aubergine is gevuld met zachte zuivel en heeft een lik stroperige balsamico gekregen. Een drupje olijfolie had er wel op gemogen, want de groente is wat droog.

Heel smakelijk is de geroosterde paprika, gemengd met kappertjes en zwarte olijven met daarop een klodder burrata, een mengsel van mozzarella en room. De goede kwaliteit charchuterie op het bord bestaat uit mooie zachte coppa van varkensnek en gedroogde varkensham. Al met al een schaal eenvoudige hapjes gemaakt van goede spullen. Echt Italiaanse antipasti dus.

Aandacht

Een tweede schaal bestaat uit bruschette. De plakken brood zijn boven het vuur gegrild, wat al een pluspunt is. Het is wederom eenvoudig maar goed: artisjoktapenade, zwarte olijven-tapenade en een smeersel van zongedroogde tomaten. De klassieker met tomaat en basilicum kan beter. Ik mis de knoflookteen die hier de bruschetta eerst moet aanraken voordat de tomaten erop gaan. Ook het plakje brood met de walnotenpasta is wat te flauw. De focaccia met zeezout en rozemarijn is daarentegen dun, warm en hartig, eigenlijk exact zoals die moet zijn. Twee happen en ik ben het fileleed echt vergeten.

Dit restaurant is onderdeel van een keten. In Amsterdam zijn meerdere vestigingen en in Nijmegen kun je er ook eten. Toch geeft de gastheer me allesbehalve het gevoel dat ik in 'een concept' ben beland. Met veel persoonlijke aandacht bedient hij de tafels. Uitleg over de herkomst van de hammen en de kazen met de Italiaanse benamingen in perfect Italiaanse uitspraak heb ik nog niet eerder meegemaakt bij een pizzaketen.

Pizza

Als hoofdgerecht eet je hier pizza, met of zonder salade. Aan pasta's doen ze hier niet. Er is keuze uit veertien verschillende soorten. Wat te denken van ei, gekookte ham en truffelroomsaus of 14 maanden gerijpte prosciutto uit de Abruzzen met mozzarella van buffelmelk?

Volledig scherm
© DG

Ik ga voor de vegetarische pizza spinachi. De bodem is prachtig dun met een luchtige, knapperige rand. De milde geitenkaas is mooi verkleurd maar niet te droog geworden tijdens het bakken, de pijnboompitten zijn eveneens iets gebrand en de spinazie perfect gegaard. De met balsamico ingemaakte uien over de pizza zijn zoetig. Alles is fraai verdeeld en perfect gedoseeerd: niet te zout, niet te vet, niet te veel deeg.

Mijn gast eet een pizza met rul gebakken Italiaanse saucijsjes. Het is een pittig geheel door het gekruide vlees en de pecorino, Italiaanse schapenkaas met pit. De gepofte paprika geeft een zoete tegenhanger aan de pizza. Het geheel is zouter en vetter, maar dat is logisch als je kiest voor worst en kaas als beleg.

Waar je normaliter bij een pizza na driekwart vooral de binnenste stukken gaat eten en de dikke deegkorst laat liggen, zijn de pizza's zo mooi dun dat je alle stukken graag eet.

De salade met gegrilde groenten bestaat uit dunne aubergine en courgette met verse sla en vergeraspte pecorino, aangemaakt met olijfolie en azijn. Fris, wat past naast een pizza.

Een tiramisu dan na. Een grote portie die smaakt, maar wel een allemansvriend moet zijn. De romige mascarpone overheerst, het is een beetje zoeken naar de marsala.

Conclusie: Perfecte Italiaanse pizza's uit de houtskooloven tegen prima prijzen. Binnenkort opent Jamie Oliver op steenworp afstand ook een pizzarestaurant. Ik ben benieuwd of hij hier tegenop kan.

De Gelderlander gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement. Reacties van mensen die de nickname anonymous, anoniem of een variant daarop voeren, worden niet geplaatst.