Volledig scherm
De bediening van O Mundo in Wageningen laat geen enkel steekje vallen. © Foto Raphael Drent

Sterrenzaak O Mundo in Wageningen is onberispelijk

Over de tongWAGENINGEN - Je kunt er heerlijk eten, maar hoe lang nog? Woensdag werd bekend dat de eigenaar van O Mundo in Wageningen failliet is. Het sterrenrestaurant blijft voorlopig open. Gelukkig maar!

Over alle details is nagedacht. Dat kan ik aan het begin van deze recensie wel vast verklappen. Misschien is de verse anjer op iedere tafel daar wel het symbool van. Die moet wel refereren aan Prins Bernhard, die in dit pand de leiding had over het sluiten van de vrede in 1945.

Stijlvolle zaak
We zitten aan een met wit linnen gedekte tafel in wat echt een eetzaal genoemd kan worden. De bedrijvigheid van de keuken is volledig zichtbaar als je binnenkomt en weggaat, maar het dineren speelt zich af in een aparte ruimte. Die is stijlvol ingericht met visgraat op de vloer, grijs en bloemenbehang op de muren, koningsblauwe gordijnen en leren stoelen. Een venster geeft een doorkijk naar historische foto's van die ene gebeurtenis die Hotel de Wereld eeuwige historische betekenis gaf. Deze plek verdient een stijlvolle zaak en dat is met O Mundo zeker het geval.

Volledig scherm

Smaakcombinaties
Bij een heel smakelijke sauvignon blanc is het meteen genieten van een bolletje van witte chocolade gevuld met pompoenmousse. De smaken gaan heel geleidelijk in elkaar over. De zoete macaron met zachte vulling met kerrie doet hetzelfde. Het bordje met vier dotten in wit (geitenkaas), groen (zure appel), nog groener (waterkers) en roodroze (biet) lijkt op een schilderspalet waar de gast zelf smaakcombinaties mee kan maken.

Voltreffer
Albariño is een druif die vooral wordt gelinkt aan Spanje. Echter, deze wijn komt uit Frankrijk en de druiven heeft onze gastheer eigenhandig geplukt, zo vertelt hij. Een middagje, welteverstaan, maar daarmee is wel het bewijs geleverd dat ze inderdaad met de hand worden geplukt. 

De wijn is een voltreffer bij de zwaardvis, die rauw als tartaar en geroosterd met sesam op een kunstig opgemaakt bord liggen. Een klein spektakelstukje is de tartaar met het fraaie wasabi-ijs, alleen proef je door de kou in je mond de vis niet echt meer. De tartaar met de wasabi-mayonaise maakt dat goed. De bediening giet aan tafel tomatenvinaigrette over het gerecht en dat klinkt heftig, maar niets van dat al. Net als bij de paddenstoel en de wasabi komen de smaken ingetogen bij elkaar.

Volledig scherm

Trompettes de la mort
Het tussengerecht van het viergangendiner is gepocheerde sliptong. Waar bij de amuses en het voorgerecht nog veel verschillende smaken passeerden in veel verschillende vormen, is dit een gerecht waarbij alle ingrediënten herkenbaar zijn. De sliptong, aangezet met schaal- en schelpdierenschuim, is gevuld met trompettes de la mort, een zwarte paddenstoel met een aardse smaak die het fantastisch doet met vis.

Ik luister overigens iedere gang met plezier naar Jurriën van Hierden, die de kunst verstaat om begrijpelijk en onderhoudend over wijn te vertellen. Hij schenkt geen rariteiten, maar klassieke wijnen die mooi passen bij de gerechten. 

De op eikenhout gerijpte Rioja luidt het hert in, een stuk wild dat niet het wildste is qua smaak, maar wel supermals. De filet ligt perfect rosé op het bord, maar ik doe de vlag uit voor de stoof en vooral voor de jus die in een kannetje naast het bord staat. Gieten maar, want die jus heeft heel veel smaak. Samen met de rode kool, de iets te sterk smakende ui, de bloedworst en de salie-aardappels is het geen originele, maar wel een gedegen uitgevoerde combinatie.

De rekening

4-gangenmenu 2x €110,00
Wijnarrangement €32,00
Half wijnarrangement €16,00
Pot thee €5,00
Espresso €2,50

Totaal €165,50

Dessert
Even voor de mensen die lakeien verwachten in een sterrenzaak: het loopt inmiddels tegen half 10 op zaterdagavond en de sfeer is heel gemoedelijk en allesbehalve opgeprikt. Correct en onberispelijk wat de bediening aan gaat, maar er wordt gelachen, veel en ook luid.

Bij het dessert krijg ik een Australische dessertwijn die vanzelfsprekend zoet is, maar waarbij ook frisheid wordt beloofd. Het dessert is een chocobol gevuld met ahornmousse, daarnaast een verrukkelijke caramel en twee dotten gemaakt van romige kastanje. Het is een dessert dat ondanks de chocolade toch heel licht is en niet te zoet. Maar de combinatie met de wijn snap ik niet. Naast het dessert smaakt de dessertwijn als mierzoete appelsap. Beter is dan de afsluitende macaron bij de koffie, die een vulling heeft van appeltaart.

Met een handdruk bij de deur nemen we afscheid van onze gastheer. Als ik over de drempel naar buiten stap, voelt het alsof ik uit een bubbel stap. Eén waar je vanaf de eerste seconde volledig in de watten wordt gelegd.

Conclusie
Voor grootse culinaire avonturen moet je niet naar O Mundo, hoewel er wel spektakeltjes zijn waar te nemen. Hier wordt heel gedegen gekookt, ieder bord weer. En dat is knap. Voor een zaak met een Michelinster valt de prijs voor het eten mee, de wijnen, water en thee kosten wel het nodige. En over de 10 voor de bediening: dat is hoog. Maar een 9,5 geven als er geen minpunt is te ontdekken, is flauw.