Volledig scherm
Het Wirtshaus in Elten. © Jan van den Brink

Wirtshaus in Elten: Nicht alles klar

Over de tongELTEN - Bij restaurant Wirtshaus in het Duitse Elten eten vooral Nederlanders. Ik probeer het ook eens. Maar doe dat dus nooit weer.

Eigenlijk begint de twijfel thuis al, als ik de website bekijk. Ik zie foto's van Zwitserse koeien, de Alpen en een man in lederhosen. Het is verwarrend, ik denk dat ik op een website van een Zwitsers café ben terechtgekomen.

En het omschreven maandmenu, dat is van de maand hiervoor. In ieder geval geen website volgens de Duitse principes van pünktlichkeit, maar we hebben dan ook te maken met een Nederlandse eigenaar.

Volledig scherm

Interieur
Op vrijdagavond eet ik met mijn gast in het restaurant, tevens hotel, op de markt in Elten. Het terras en de gevel ogen uitnodigend, de ontvangst is hartelijk. De inrichting van de zaak heeft, net als de website, een vleugje Alpen met Tiroler sauna-emmers als bestekbakken en de opgezette hertenkoppen achter de bar. Maar dan wel gecombineerd met een zweempje strak door de paarse verlichting en ook nog wat retro door de leren stoelen.

Wijn
Ik wil graag een glas rode wijn en zie dat op de wijnkaart best bijzondere wijnen staan. In de kelder liggen flessen Valpocella, lees ik. Nog twee flessen, staat er tussen haakjes achter. Ook een Meursault staat op de kaart, wat ook best opvallend is. De bediening laat ons, na een attent voorstel van haar zelf, een wijn proeven. Deze wijn is echter al minstens een paar dagen open en smaakt echt niet zoals de wijn hoort te zijn als die net is ontkurkt. Geen fles dus; we nemen twee keer een glas huiswijn, die overigens heel smakelijk is.

Voorgerecht
Als voorgerecht eet ik champignons met gehakt in gerookte kaas. De paddestoelen zijn stevig, het gehakt proef ik niet en de kaas is lekker, maar zo veel dat het meer een Zwitserse kaasfondue is. Ik snak naar iets fris in het gerecht en ben blij als ik een verdwaalde bosui ontdek. De tak peterselie is op het gerecht gestoken, het spoelwater er nog aan. Waarom niet even fijngesnipperd?

Een plateautje met voorgerechtjes oogt altijd feestelijk, zo ook bij de overbuurman. De toast met zalm ligt onder te dik gesneden uienringen en, opnieuw, een peterselietak, de ham is prima, de bitterbal niet krokant maar wel van echt rundvlees, de garnaal is te koud, maar ligt wel op een frisse salade van appel en selderij.

De muziekstijl varieert in Wirtshaus van mellow house tot stemmige jazz en singersongwriter-deuntjes. Ook het volume wisselt iedere tien minuten en aan de dimmer op de lamp wordt geregeld gedraaid.

De rekening

1 x plateau Wirtshaus €14,50
1 x gegratineerde champignons €9,50
1 x hamburger €15,95
1 x sukade met zuurkool €18,50
1 x appelloempia €7,50
1 x chocoladedroom €8,50
4 x huiswijn €17,00
2 x espresso €4,90

Totaal €96,35

Hamburger
Het is tijd voor mijn hamburger. Die zit verstopt tussen twee stukken gegrild Turks brood, een blad lollo rosso, uien, tomaten en bacon. Het vlees smaakt goed, maar het gevaarte lekt tomatensap, waardoor mijn broodje binnen een minuut doorweekt is. Ik haal het brood eraf. Verder prima te eten.

De sukade aan de overkant is niet goed. Het vlees is kurkdroog en stijf, alsof het een tijd in een bakje in de koelkast heeft gestaan en even snel in de magnetron is opgewarmd. De zuurkoolstamp heeft niets zuurs, maar enkel een zoute speksmaak. Wat het gerecht tot een ramp maakt, is het hoopje taaie, koude kaantjes. Laat maar.

Dessert
Mijn dessert dan. Op mijn bord een enorme loempia. Ik ruik het oude vet waar ze in zijn gefrituurd, ik zie de te donkerbruine korst en ik proef slecht gefrituurde, taaie oliebol. Het idee is leuk, een loempia met appeltaartvulling, maar het is echt mislukt. Eigenlijk proef ik vooral olie. De vulling was ooit appelcompote met rozijnen, maar is nu een smaakloze droge brei. Ik eet het niet op, de bediening ziet dat, maar haalt het glimlachend weg.

Conclusie
Ik moet bijna 100 euro betalen voor een diner voor twee, dat grotendeels onder de maat is. Dat kan een heel stuk beter.