Volledig scherm

Big 5566 en het verschrikkelijke sojaschroot

Dik vijf maanden verslaan we het leven van big 5566 nu en de meest gestelde vraag is nog altijd: wanneer is de barbecue? Deze maand is het antwoord: nog twee maanden.

Maar is het niet een beetje een impertinente vraag nu het varken in kwestie zelf nog aan de brokken snuffelt? Misschien wel. Maar misschien is het ook wel hypocriet, want ja: big 5566 wordt toch geslacht. Zoals alle vleesvarkens vroeg of minder vroeg geslacht worden. Wreed of niet: daar zijn ze vleesvarkens voor.

Of het leven van big 5566 daarmee soms minder interessant wordt? Lijkt me niet. Integendeel. Berichten als deze laten steeds langer op zich wachten, signaleerde een lezer. De big is het knuffelgehalte van de varkensverslaggever zeker voorbij?

Nou, nee. Ik mik op een maandelijkse update. Ongeveer. Liever vaker, maar we doen het er maar bij, beste mensen. En om eerlijk te zijn: geef mij maar een flink varken. Zo een met oren als sanseveriabladeren en de sonore knor van een pruttelende motorboot. Zoals big 5566 nu is, zeg maar.

Maar goed. Ter zake. Eten, daar hadden we het over. We kunnen er wel steeds over fantaseren hoe 5566 worst wordt, maar staan we er wel bij stil wat we haar zelf allemaal voorschotelen? Nou?

Na de barbecuevraag krijgen we ook nogal eens de (gesloten) vetmestvraag. Nou ja, vraag. Opmerking. Want varkens worden gewoon vetgemest. Dat is gewoon zo. Toch? De gesloten vraag is niet zo interessant, maar wat 5566 eet wilde uw varkensverslaggever wel weten. Dus aten we mee.

Voor zover dat ging.

Want big 5566 is geen knuffelbare big meer, maar een beer van een gelt. Ze weegt nu 50 kilo. Of 60. In ieder geval zoveel dat we haar niet meer uit het hok en op de weegbrug getild krijgen. Ze hoort niet meer bij de grootste biggen, maar goed, ze is wel stevig. We schoven aan voor een hap korrels maar ze beukte het campingtafeltje omver en probeerde het tafelkleed op te eten.

Volledig scherm

In ieder geval: het dieet van 5566 bestaat (inclusief moedermelk) uit acht soorten voer. Normaal gesproken schaft de pot: babito (overgang van moedermelk naar vast voer), prestart (idem), speenkorrel (krijgen ze zeven dagen), de opfokbiggenkorrel (drie weken) en dan is het alweer tijd voor de startkorrel. En dan heb je nog tussenvoer en eindvoer. Het eerste voer is zoet en wordt gemaakt van vermalen snoepgoed, en op het eind zitten er minder calorieën in. Daar worden varkens maar vet van en dat willen we hier in Europa niet, zegt boer Gerbert. Oh, en alles wat 5566 eet is geschikt voor vegetariërs, allemaal sojaschroot en havervlokken (mooi meegenomen voor uw varkensverslaggever).

Dus. Wij moesten na één hap prestart de campingtafel in veiligheid brengen.

Hoe het smaakt? Geen idee eigenlijk. Het is namelijk droog. Gortdroog. Je mond vol beschuit. Taai beschuit. Met een slok water krijg je het nog wel weg, maar ja, het water was al snel over de randen van het wijnglas geklotst. En dan? Wat moet je dan?

Sta daar maar eens bij stil als je weer eens een spiesje omdraait.

Volledig scherm
De korrels. Droog. Gortdroog. foto: Frank Houtappels
Volledig scherm
Ja, daar onder dus. foto: Ed van Alem
Volledig scherm
Aan de prestart. Maar volgens de varkens is ook het tafelkleed prima te pruimen. foto: Ed van Alem
Volledig scherm
De ingrediënten van prestart. Sojaschroot en havervlokken. foto: Frank Houtappels
Volledig scherm
Zoals big 5566 er nu uitziet: geen knuffelbare biggen meer, maar varkens. Stevige varkens. foto: Ed van Alem
Volledig scherm
Big 5566 en de zelfbediening. Met dat klepje vallen de korrels in de bak, met dat spuitje kan ze naar smaak water toevoegen (aanrader). foto: Ed van Alem
De Gelderlander gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement