Volledig scherm
Asielzoekers bij de noodopvang op de Mauritskazerne in Ede. © Herman Stöver

De grote helden in Ede zijn onderbelicht

Het afblazen van het gratis zwemuitje nam een landelijke loop. Ede werd online genadeloos afgemaakt. Is Ede echt zo’n groot en gapend gat als Hans Dorrestijn schrijft? Moeten Edenaren zich echt schamen?

Ik kan u vertellen: nee. De afgelopen maanden stond ik met mijn kladblok bovenop de komst van vluchtelingen naar Ede. Er heerste enige huiverigheid voor het onbekende maar bovenal behulpzaamheid. Het Leger des Heils en het Rode Kruis sloegen de handen ineen om een Welkom Winkel op te zetten. Er zijn Arabisch-Nederlandse samenkomsten in de Betteld. Buurtbewoners stellen hun huis open voor een maaltijd. Jonge Edenaren organiseerden een voetbalwedstrijd.

Volgende stap: een zeskamp. Inclusief sjoelen en kaas. Ook Otterlo stond klaar, hoe beroerd de situatie ook in elkaar zat: we willen wel helpen, maar laat ons het goed doen. Zelfs toen van opvang nog geen sprake was, stonden Edenaren al op Lesbos met een EHBO-koffer in de hand. Ik kan me niet voorstellen wat de jongen op de Parkweg nu doormaakt. En ik ben dankbaar dat ik dat ook niet hoef. Maar Ede is er voor hem. De grote helden zijn onderbelicht.

Nicolette de Boer

De Gelderlander gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement. Reacties van mensen die de nickname anonymous, anoniem of een variant daarop voeren, worden niet geplaatst.