Met moord op Alex in één klap man, vader én broer kwijt: 'Het verdriet blijft altijd'

DREMPT - In een klap werd hun man, vader en broer weggevaagd. Alex Wiegmink ging maandag 20 januari 2003 na zijn schilderklus in Arnhem nog even een rondje rennen over de Posbank. Hij kwam nooit meer thuis in Drempt. ,,Het verdriet gaat nooit meer weg’’, zegt de familie Wiegmink. 

Volledig scherm
Alex Wiegmink. © DG

Weduwe Greet, de drie zonen Sander, Freek en Jos en Alex broers Peter en Leo maken woensdag tijdens de behandeling van de strafzaak tegen de twee Brabantse verdachten gebruik van hun spreekrecht. Ruim een uur is het in de zittingszaal muisstil.

De echtgenote van Alex vertelt hoe haar leven op maandagavond 20 januari 2003 ineens op de kop stond. Hoe zij na 25 jaar gelukkig getrouwd te zijn geweest er opeens als moeder van drie jonge kinderen helemaal alleen voor stond. Weduwe. Ze verafschuwde het woord. Dat was voor oude mensen. Niet voor haar. Alex, haar man was een harde werker, zeer sportief en dol op zijn gezin, aldus Greet Wiegmink.

LEES OOK alles over de Posbankmoord in ons dossier

Weduwe en zelf verdachte 

Quote

Alex is vermoord. En waarom? Alleen om zijn auto.

Greet Wiegmink
Volledig scherm
Het kruis dat de fervente hardloper Alex Wiegmink herdenkt op de Posbank. © Mariska Hofman

Ze was nota bene zelf drie maanden lang verdachte van de moord op haar man waardoor,  ook door alle andere politieonderzoeken, van een privéleven niets meer overbleef. De gekste verhalen deden de ronde. Was Alex heimelijk homo? Was Alex betrokken bij criminele zaakjes?  Met die vragen denderde ook de argwaan haar leven binnen. Greet Wiegmink begon soms te twijfelen aan haar eigen echtgenoot.  Was hij echt de man zoals zij hem kende? Ze voelde zich in haar eigen huis onveilig en liet overal de sloten vervangen, schrikkend bij elke vreemde auto die de straat in reed. 

Nog steeds kampt ze door de stress en het verdriet met gezondheidsklachten. ,,Alex is vermoord. En waarom? Alleen om zijn auto.’’

Ze toont zich als moeder trots op haar zonen, die door diepe dalen zijn gegaan en zonder vader moeten opgroeien en nu toch goed doen. Het gemis is en blijft groot. ,,De buurman leerde hen banden plakken. De jongens missen een vader. Hun vader.’’

Alex Wiegmink wilde op zijn vijftigste de marathon in New York lopen. ,,We zouden allemaal meegaan.’’

Tranen

Volledig scherm
De destijds 44-jarige Alex Wiegmink verdween in 2003 tijdens een rondje hardlopen op de Posbank. © ANP
Volledig scherm
Toen de politie in 2016 weer een doorbraak aankondigde in de Posbankmoord op Alex Wiegmink, geloofden zijn nabestaanden dat eigenlijk niet. © ANP

Terwijl Frank S. omgedraaid naar hen zit te kijken en te luisteren verbijten zijn drie zoons hun tranen. Medeverdachte Souris R. kijkt stuurs voor zich uit. Uiterlijk onverschillig. Af en toe balt hij de vuist van zijn rechterhand. Na hun moeder vertellen de zonen van Alex Wiegmink over die fatale dag, waarop hun onbezorgde en veilige jeugd in één klap werd weggevaagd. 

Sander, Freek en Jos waren slechts 12, 11 en 8 jaar oud, toen Frank S. en Souris R. hun vader van het leven beroofden. Nog steeds als de drie broers elders vaders met hun zonen zien voetballen of samen een biertje zien drinken, slaat het besef toe dat zij zonder vader hebben moeten opgroeien. Al 14 jaar hebben ze professionele hulp om verder met hun leven te kunnen. Dat is met veel pijn en moeite gelukt. Al zorgde het plotselinge wegvallen van hun vader voor moeizame schooljaren en studie achterstand.
Toen de politie in 2016 weer een doorbraak aankondigde geloofden ze het eigenlijk niet. 

Toet-toet!

Volledig scherm
Alex Wiegmink met één van zijn zoons. © RV
Quote

Pas nu, dankzij mijn vriendin, durf ik het verdriet te tonen.

Alex Wiegmink jr.

Maandag 20 januari 2003 begon als een normale maandagochtend, vertelde Wiegmink's oudste zoon Alex. Wachtend op vrienden om mee naar school in Doesburg te fietsen, zag hij zijn vader voorbij rijden op weg naar zijn werk. ,,Hij toeterde, zwaaide en sloeg rechtsaf naar Arnhem. Dat is de laatste herinnering die ik aan hem had.’’

's Avonds zag hij hoe de aanvankelijke bezorgdheid bij zijn moeder over het wegblijven van Alex Wiegmink omsloeg in paniek tot immense schrik en verdriet toen de auto inclusief lichaam uitgebrand in een bos bij Erp was aangetroffen. Hij leefde in een roes. ,,Ik bekommerde me direct om mijn twee broertjes. Huilen deed ik niet. Pa huilde immers nooit. Pas nu, dankzij mijn vriendin, durf ik het verdriet te tonen.’’

Hij herinnert zijn vader. Zijn passie voor sport en muziek: the Police, Simply Red. Hoe ze kanoden op Lathum. ,,Mijn vader was lief, zorgzaam, had wellicht een kort lontje, maar was de beste pannenkoekenbakker van Nederland.’’

Met zijn vriendin kocht hij vorig jaar een huis. Hij mist zijn vader bij het klussen. ,,Ik ben helaas niet zo'n topper in schilderen als mijn vader.’’

Vreemde mensen

Volledig scherm
De politie doet onderzoek op de Posbank bij Rheden na de moord op Alex Wiegmink in 2003. © Hans Broekhuizen
Quote

Ik werd gepest op de middelbare school en had geen vader die mij kon leren hoe ik voor mezelf moest opkomen.

Jos Wiegmink

Freek was 11 jaar. Hij werd 's nachts wakker en zag al die vreemde mensen door het huis lopen en kreeg de boodschap dat vader misschien nooit meer thuis zou komen. De crematie van zijn vader, was zijn eerste crematie. Nothing Else Matters van Metallica werd gedraaid. Freek kampte met depressiviteit en ging door diepe dalen. At zijn woede, pijn en frustratie weg en werd dik. Maakte thuis ruzie met zijn moeder. ,,Ik ben blij dat er nu een einde komt aan de onzekerheid.’’

Zijn vader is een vaag gezicht, zegt Jos. 8 jaar was hij. Hij kent zijn vader eigenlijk alleen uit de verhalen van anderen. Jos was jaloers op anderen die wel en vader hadden en gewoon gezinsleven. ,,Ik werd gepest op de middelbare school en had geen vader die mij kon leren hoe ik voor mezelf moest opkomen.’’

Hij spijbelde van school en verstopte zich achter de schuur. Hij lijdt aan slapeloosheid, piekert veel. Jos is muzikant. Hij schreef een lied: de Onbekende Man.  Over zijn vader en over de moordenaar. ,,Dat blijken er dus twee te zijn.’’

Gewetenloos

Volledig scherm
Broer Peter Wiegmink bedankte misdaadverslaggever Peter R. de Vries voor zijn rol in het oplossen van de Posbankmoord op Alex Wiegmink. © ANP

,,Spijt? Iemand vermoorden. Alleen om zijn auto. Dan ben je een gewetenloze dader’’, zo leest rechter Hans van Laethem de verklaring van Alex' broer Leo voor. Hij trok veel op met zijn broertje. Hun moeder die in 2009 op 90-jarige leeftijd overleed is nooit over de dood van haar jongste zoon heen gekomen. ,,Onze intense emotionele gesprekken gingen altijd over Alex.’’

Leo was veel bij het gezin. ,,Weten jullie wel wat jullie ons hebben aangedaan?’’

Peter Wiegmink trad jarenlang op als woordvoerder. Jaar in, jaar uit vroeg hij onafgebroken aandacht voor de onopgeloste moord op zijn geliefde broer, die niet zomaar zijn auto liet afpakken. 
,,Een blauw oog hebben jullie ingeruild voor een kogel.’’

Hij roept namen van de verdachten hardop: ,,Hé Frank! Hé Souris!’’

Hij bedankt misdaadverslaggever Peter R. de Vries voor zijn hulp, maar bovenal de fietser die destijds de plek van de misdaad passeerde en politie direct belde: ,,Jij bent een fantastische vent.’’

Volledig scherm
Peter Wiegmink in 2009. © Gerard Burgers

Arnhem e.o.