Volledig scherm
PREMIUM
Foto ter illustratie. © Guus Schoonewille

Het hondje, de bivakmuts en mijn bril

blogIk was niet aan het werk, maar toen ik op de telefoon een bericht zag over een hondje in Tiel dat doodgeschopt zou zijn door een bivakmuts, moest ik me inhouden om er niet mee aan de slag te gaan. 

Rivierenland blogt
Journalisten van de redactie Rivierenland van De Gelderlander schrijven over wat hen bezighoudt en opvalt.

Volledig scherm
Rhenen 16-02-2018 Chef redacteur Albert Heller iov Gelderlander Foto Raphael Drent © Foto Raphael Drent
Quote

Ik herkende me heel goed in de jongen, die door de snelheid van media en sociale media die middag meteen een reeks aan verwijten over zich heen kreeg.

Het is een verhaal dat appelleert aan alle gevoelens van onrechtvaardigheid, of je nu van dieren houdt of niet. En dus wist ik: daar moeten we als krant mee aan de slag. 

En dat deden we. Naar uiteindelijk bleek onterecht. Het verhaal bleek verzonnen. Het hondje was dood, maar niet door een man met een bivakmuts. Een noodlottig ongeval en dan een bange zoon die niet aan zijn vader durft te vertellen dat hij zelf de dader is. 

Ik kreeg meteen medelijden. Ik herkende me heel goed in de jongen, die door de snelheid van media en sociale media die middag meteen een reeks aan verwijten over zich heen kreeg. Zoals ik al zei: dierenleed, daar blijken we allemaal wat van te vinden, ook al weten we niets van die jongen en wat er precies gebeurde. Natuurlijk is het triest, maar wat er uiteindelijk was gebeurde, verdiende niet die aandacht die het kreeg. Helaas. 

Terug naar mijn verhaal. Ik was een jaar of tien, elf en droeg een bril. Geen goede combinatie. Hij belandde al eens in de sloot toen ik hard rennend probeerde onze -toen nog enge- geit te passeren. Ik moest daarna van die touwtjes. Felrode. Ieder kind verdient immers een jeugdtrauma, hoe klein ook. 

Goed, de bril ging dus regelmatig kapot. Toen ik het opnieuw voor elkaar had, durfde ik het eigenlijk niet meer te zeggen thuis. En dus verzon ik een verhaal. Een klasgenoot -grote stoere jongen- had m kapot gemaakt. Mijn moeder op hoge poten aan de telefoon met zijn moeder, natuurlijk. 

Al snel kwam het uit. Het was gewoon weer mijn eigen schuld. Moeder boos, ik verdrietig, nieuwe bril. Liegen helpt niet, werd me pijnlijk duidelijk. Voor mij een kleine les, voor de Tielse jongen een iets grotere. Hopelijk kan hij er uiteindelijk goed mee omgaan. 

De Gelderlander gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement. Reacties van mensen die de nickname anonymous, anoniem of een variant daarop voeren, worden niet geplaatst.

Rivierenland