Monique (44): 'Rouwen om twee mannen is knap ingewikkeld'

CULEMBORG - Monique Beijer (44) uit Culemborg verloor liefst twee grote liefdes. Ondanks 'prikmomentjes' vindt ze elke dag een reden om het uit te schateren met zoon Jan (8). ,,We willen de lichtpuntjes blijven zien.’’

Gelijkwaardig: ,,Toen ik na mijn eerste huwelijk een relatie kreeg met Jos merkte ik dat een relatie gelijkwaardig kan zijn. Mijn eerste man kende ik sinds mijn vijftiende, ik had me altijd aan hem aangepast.’’

Kinderwens: ,,Omdat Jos en ik midden 30 waren en beiden een diepgewortelde kinderwens koesterden, trouwden we snel. Een lastig besluit, omdat ik het gevoel had dat ik mijn eerste huwelijk had gefaald.’’

Zwanger: ,,Tegen alle verwachtingen in raakte ik relatief snel zwanger. Ik heb PCOS, een hormoonaandoening die er onder meer voor zorgt dat je niet elke maand een eisprong hebt. Tegen die tijd ging het al slechter met Jos.’’

MNGIE: ,,Hij had altijd last van zijn darmen: overgeven, misselijk, diarree. Hij was zo mager als brandhout, maar met zijn eetlust was niets mis. Na jaren van onderzoeken viel het kwartje: Jos had MNGIE, een zeldzame stofwisselingsziekte. Zijn enige redding was een stamceltransplantatie. Helaas was zijn lichaam op. Vier jaar na ons trouwen overleed hij.’’

Quote

Ik zou het niet overleven nog een keer iemand kwijt te raken

Monique Beijer
Volledig scherm
© Foto Raphael Drent

Lot: ,,Natuurlijk was ik erg verdrietig en boos, maar ik had ook het gevoel dat het zo had moeten zijn. Dat ik in nog in zijn leven ben gekomen om die grote wensen van hem, trouwen, een kind krijgen, te vervullen.’’

Daten: ,,Ik heb de jaren daarna wel gedatet, maar had nooit het gevoel van 'tsjakka!' Pas bij Rob, een studievriend van Jos, vond ik het weer allemaal. De vonk sloeg over, en hoe!’’

Droom: ,,Na een aantal maanden vonden we ons droomhuis, waarin plek genoeg was voor ons, zijn dochters en Jan. Maar voor we konden verhuizen werd Rob ziek. Hij bleek een tumor te hebben. Kwaadaardig, met uitzaaiingen naar de lymfeklieren en de lever.’’

Ziekenhuis: ,,We zijn afgelopen april in het ziekenhuis getrouwd, vlak voor zijn overlijden, vier weken na de diagnose. Het was verdrietig en beladen, omdat je weet dat je niet lang met elkaar getrouwd zal zijn. Het was ook mooi dat we konden laten zien dat onze liefde echt was.’’

Rouw: ,,De rouw om Jos en het verdriet om Rob bestaan naast elkaar. Dat is knap ingewikkeld. In het geval van Jos zijn de scherpe kantjes eraf, daar heb ik aardig mee leren leven. De rouw om Rob is vers, rauw. Daarover voel ik me soms schuldig tegenover Jos.’’

Verdriet: ,,Verdriet steekt vaak de kop op. Bij onze trouwdag, de verjaardag van Jos, maar ook op dagen als kerst en oud en nieuw. Ik noem het prikmomentjes.’’

Vriendschap: ,,In tijden van diepe rouw laat ik me het liefst niet zien. Op die momenten ben ik slecht in het onderhouden van vriendschappen. Maar als ik mijn vrienden nodig heb, dan staan ze er. Heel bijzonder.’’

Geloof: ,,Ik ben een optimist. Ik vind het belangrijk altijd de lichtpuntjes te zien, zoals die dagelijkse momenten met Jan, waarop we schateren van het lachen.’’

Ware liefde: ,,Door Jos en Rob weet ik dat een mens meer ware liefdes kan hebben. Al denk ik niet dat ik de ware liefde nog een keer ga vinden. Ik zou het ook niet overleven nog een keer iemand kwijt te raken.’’

Volledig scherm
© Foto Raphael Drent

Rivierenland