Een wonder met een certificaat

columnStapje voor stapje komt Titus Brandsma dichter bij een toekomst als heilige. Een Amerikaanse priester zou een wonderbaarlijke genezing te danken hebben aan Brandsma. Hij genas van kanker doordat hij dagelijks bad terwijl hij een stukje stof van een habijt van Brandsma tegen een door kankercellen getroffen plek in zijn nek drukte. 

Medische verklaringen zouden tekortschieten om de genezing te verklaren. Een wonder! Mocht ook de kerk tot die conclusie komen, dan kan de paus Brandsma heilig verklaren. Eén wonder heeft Brandsma al op zijn naam staan, twee heeft hij er nodig.

Of het ervan komt, is nog ongewis. De wegen van de Congregatie voor de Zalig- en Heiligverklaringen zijn ondoorgrondelijk. Soms gaat het snel, soms kan het eeuwen duren. Dat zou vooral voor zijn aanhangers vervelend zijn, zij hebben geen eeuwen de tijd. Maar er is weinig dat zij kunnen doen om de Congregatie tot spoed te manen.

Strijd tegen de nazi's

Quote

Een wonder is pas een wonder als het stempel van de Congrega­tie voor de Zalig- en Heiligver­kla­rin­gen erop staat

Voor de herinnering aan Titus Brandsma maakt het eigenlijk niet uit. Hij was een inspirerend man, die zijn leven gaf in de strijd tegen de nazi's. Heilig of niet, heldhaftig was hij zeker.

De status van heilige bereikt men niet zomaar, dat begrijpen we allemaal. De hoogste eer is slechts voor weinigen weggelegd. Iedereen kan wel beweren dat hem een wonder is overkomen. De kerk kent de wetten van de markt. Om een product gewild te houden, moet het schaars zijn. Niet elke wonderlijke gebeurtenis kan zomaar een wonder zijn. Een wonder is pas een wonder als het stempel van de Congregatie voor de Zalig- en Heiligverklaringen erop staat. Een wonder met een certificaat dus. En wie heilig wil worden, moet dus twee certificaten verzamelen.

Bijna wetenschappelijke benadering

Je kunt zeggen dat het nogal wringt, die bureaucratische procedures, die bijna wetenschappelijke benadering van het wonder. Je zou kunnen beweren dat de kern van een wonder is dat het zich niet in de wetten van de wetenschap laat vangen. En je zou je kunnen afvragen of feilbare, menselijke wezens überhaupt kunnen vaststellen wanneer De Allerhoogste zich heeft laten zien.

Natuurlijk hebben de hoogwaardigheidsbekleders van de kerk zich dat ook gerealiseerd. Zij weten dat de kerk niet kan bestaan zonder wonderen, zonder de mysteriën van het geloof. De wonderbaarlijke broodvermenigvuldiging, de wandeling over het Meer van Galilea, het water dat veranderde in wijn: het christendom begon met wonderen. In een steeds wetenschappelijker wereld is er voor de kerk geen andere weg dan deze weg van statuten en reglementen, van het langdurig, soms tergend langzaam onderzoek van wonderen.

Volledig scherm
Rob Berends. © Joost Hoving
De Gelderlander gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement. Reacties van mensen die de nickname anonymous, anoniem of een variant daarop voeren, worden niet geplaatst.
  1. Ik kon het CDA niet meer volgen
    PREMIUM
    Column

    Ik kon het CDA niet meer volgen

    John Berends werd afgelopen week officieel de nieuwe commissaris van de Koning in Gelderland. Bij zijn eerste toespraak zei hij dat hij meer wil gaan luisteren naar de stille middengroepen die we niet horen, zei hij. Heel verstandig, dacht ik. Afgelopen week publiceerde de Volkskrant een goed stuk over die stille middengroepen met de kop: de gewone Nederlander is helemaal niet boos. Zouden ze het bij het CDA ook in de gaten hebben gekregen?
  1. We moeten naar de Achterhoek toe
    PREMIUM
    Column

    We moeten naar de Achterhoek toe

    We moeten met zijn allen naar de Achterhoek toe. Althans: als je er niet al woont. Dan hoeft het niet. Maar alle anderen zijn van harte welkom, roepen de hoge omes en tantes uit de Achterhoek ons al een tijdlang toe. De leegloop van de Achterhoek moet een halt worden toegeroepen. Het kan zo niet langer. De Achterhoek moet het kloppend hart van de maakindustrie worden, topondernemers zat. Deze week vond het pleidooi eindelijk enige weerklank buiten de Achterhoek zelf; EenVandaag wijdde er een fijne reportage aan.

Columns