'Het verhaal van koe Hermien heeft alles wat een goed verhaal moet hebben'

columnJe vraagt je af of Steven Spielberg nog wel scherp is. Het filmscript hoeft niet eens gemaakt te worden, het heeft zichzelf al geschreven. Je ziet de trailer zo voor je. Blinkende messen in het slachthuis. Donkere beelden van boeren, de pet op één oor, die koeien in de stromende regen een veewagen injagen. De ontsnapping. Een zware voice-over die iets zegt over 'a cow with a mission'. Appeltje, eitje. Kaskrakertje.

Het verhaal van koe Hermien heeft alles wat een goed verhaal moet hebben: dramatiek, voor- en tegenstanders, een buitengewoon verhaal, een aantrekkelijke hoofdpersoon. En een happy end. 

Een week of zes geleden ontsnapte het dier, op weg naar Eibergen, en sindsdien scharrelt het rond in de bossen rond Lettele. De Partij voor de Dieren maakte donderdag bekend dat Hermien een plek in een rusthuis voor koeien krijgt. Er is 48.000 euro ingezameld. Via cowfunding. Je zou ze makkelijk kunnen weghonen, die cowfunders. Een koe wordt biefstuk, worst en suddervlees - het is niet anders.

Zinloos 

Quote

Eén koe gered, 2.096.499 niet. Hoe zinloos kon een actie zijn?

Rob Berends

Je zou ze om hun hoorns kunnen slaan met de grote getallen, met al die koeien die níet wisten te ontsnappen aan hun plekje in de supermarkt. Ik kende al die aantallen ook niet mijn hoofd, maar het Centraal Bureau voor de Statistiek wel. Per jaar worden in Nederland meer dan twee miljoen koeien geslacht. Of om precies te zijn: 2.096.500. Dat zijn er per dag bijna 6.000, 40.000 per week. En dan vergeten we voor het gemak die 15 miljoen varkens, 500.000 schapen en 574 miljoen kippen die jaarlijks via de messen van de slagerijen op ons bord belanden.

En dus vroegen de voorstanders van de veesector spottend: als Hermien gered moest worden van de vleeshaken, waarom dan niet al die miljoenen andere dieren? Waar bleven de blokkades van de slachthuizen? Eén koe gered, 2.096.499 niet. Hoe zinloos kon een actie zijn?

Koeienrusthuis

Terechte vraag. En een beetje potsierlijk is het ook wel, een koeienrusthuis op het Friese platteland. Een druppel op een gloeiende plaat heeft meer effect. Toch is dat niet het hele verhaal. Het waren niet de minsten die bezweken voor de charmes van een vrije koe. Mr. Pieter van Vollenhoven schaarde zich in het koor van bewonderaars. 

Want hoe goed we de slachthuizen ook verbergen, en hoe zorgvuldig we ook wegkijken, iedereen kent het lot van dieren. Uiteindelijk is het verhaal van een uitgebroken koe vooral een confrontatie met het ongemak in onszelf.

Volledig scherm
Columnist Rob Berends. © Joost Hoving
De Gelderlander gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement. Reacties van mensen die de nickname anonymous, anoniem of een variant daarop voeren, worden niet geplaatst.

Columns