Volledig scherm
PREMIUM
Bij 4Pet Recycling in Arnhem worden petflessen verzameld en vermalen tot een grondstof voor nieuwe producten. © ANP

Statiegeld

Toen ik deze zomer in Berlijn was, miste ik iets in het straatbeeld. Ik kon er niet meteen de vinger op leggen, maar er ontbrak iets. Ineens drong het tot me door: waar waren de platgetrapte blikjes en plastic flesjes die je in Nederland overal ziet? Waar was het zwerfvuil dat hier stad en land ontsiert? Het was er niet. Berlijn zit onder de graffiti, maar blikjes en plastic flessen zwerven vrijwel nergens rond.

En dat is verklaarbaar: in Duitsland heffen ze niet alleen statiegeld op grote flessen, maar ook op kleintjes. En op blikjes. Iets wat geld waard is, gooi je niet op straat. Als je het toch doet, is er altijd iemand die het zich niet kan veroorloven het te laten liggen. In Berlijn zie je overal mannen rondfietsen met aan hun stuur enorme boodschappentassen vol plastic flessen. Ze schuimen straten en vuilnisbakken af op zoek naar statiegeld. Een fraai gezicht is het niet, mensen die voor de aanvulling op hun inkomen aangewezen zijn op het afval van anderen.

  1. Dialect: 'De taal van de schaamte'
    PREMIUM
    column

    Dialect: 'De taal van de schaamte'

    Tot mijn twaalfde heb ik niets dan dialect gesproken. Thuis, met vriendjes, bij de voetbalclub - overal praatten we plat. Alleen in de klas op de lagere school schakelden we over op Nederlands, omdat het niet anders kon. Maar de taal van het schoolplein was het dialect. Soms zat er in de klas een nieuw kind, iemand wier ouders in ons dorp waren komen wonen. Import was het. Een stads'n, noemde we zo iemand. Het kind bleek geen dialect te verstaan, laat staan te spreken. Hoogst merkwaardig vond ik dat, een tikje verdacht zelfs. Hoe was zoiets in vredesnaam mogelijk?

Columns