Historie van de Gelderlander

Abonneedagen in de Winter Efteling: Uw krant trakteert en betaalt de helft van de ticketprijs, inclusief gratis parkeren! Klik hier voor de aanbieding. 

Het begin

In 1843 is het grootste deel van de Nijmeegse bevolking katholiek. Toch wordt de dienst uitgemaakt door de protestantse minderheid, wat veel woede oproept bij de katholieken, onder anderen bij de advocaat mr. Christiaan Verwayen. Als protestactie begint hij het weekblad De Batavier, een krantje van twee pagina’s over staat- en letterkunde. Na een moeizaam begin, richt Verwayens zwager, Simon Petrus Langendam, De Grondwetsgezinde Batavier: het Geldersch Weekblad op. Een jaar later komt hij met een nieuwe krant: De Gelderlander. Deze krant houdt zich bezig met de emancipatie van de katholieken, wat Langendam zeker niet in dank afgenomen wordt. In de jaren vijftig van de negentiende eeuw begint De Gelderlander zich ook meer op niet-katholieken te richten en breder nieuws te brengen. Economisch blijven het echter moeilijke tijden: de krant kan alleen voortbestaan door de opbrengsten uit Langendams handelsdrukkerij.

De 20e eeuw: een nieuwe identiteit

Gedurende de laatste jaren van de negentiende eeuw verandert De Gelderlander onder leiding van Langendams zoon in een veelzijdige krant met regionaal, nationaal en internationaal nieuws en rubrieken voor verschillende doelgroepen.

In 1889 wordt voormalig onderwijzer J.R. van der Lans hoofdredacteur van De Gelderlander en om haar nieuwe, minder emancipatoire, identiteit uit te dragen, wordt in 1900 de N.V. Maatschappij De Gelderlander in het leven geroepen.

In de twintigste eeuw begint het aantal lezers ook toe te nemen. Er worden meer journalisten en meer redacteurs aangetrokken en het prestige van de krant groeit. De edities voor Apeldoorn, Arnhem en de Achterhoek worden opgericht in de jaren twintig.

De Tweede Wereldoorlog en daarna

Tijdens de Tweede Wereldoorlog past De Gelderlander censuur toe op haar artikelen, maar na het weigeren van de plaatsing van NSB-advertenties wordt de levering van papier stopgezet en is De Gelderlander gedwongen de druk van de krant te staken.

In 1944 verschijnt De Gelderlander weer onder hoofdredacteur Uri Nooteboom. Deze wordt echter kort na de bevrijding doodgeschoten en opgevolgd door Louis Frequin, de laatste ‘klassieke’ hoofdredacteur die een eigen stempel op de krant zet. In de jaren vijftig verandert het lezersbestand door de ontzuiling in Nederland: De Gelderlander wordt niet meer alleen gelezen door katholieken, maar door mensen van allerlei religies en groepen.

De jaren zestig en zeventig brachten veel technische veranderingen met zich mee: De Gelderlander was één van de eerste organisaties in Nederland met computers en geautomatiseerde processen.

Vanaf de jaren tachtig

Tot eind jaren tachtig is De Gelderlander gevestigd aan de Hezelstraat in het centrum van Nijmegen. Echter, van een avondkrant veranderde De Gelderlander in een ochtendkrant, waardoor er veel ‘s nachts gereden werd. Om overlast te voorkomen, was een nieuw pand dus gewenst. Na overleg met de gemeente Nijmegen wordt een groot pand aan de Waal gebouwd dat dient als het nieuwe hoofdkantoor. Het is de ideale plek: dichtbij de Nijmeegse binnenstad, waardoor bezoekers en verslaggevers gemakkelijk het kantoor kunnen bereiken,maar gevestigd op het industrieterrein, dus er is geen sprake van overlast. Rond deze tijd worden ook de afdelingen oplage / distributie van alle Gelderlanderkantoren gecentraliseerd in Nijmegen en wordt de Winterswijkse Krant overgenomen.

De jaren negentig zijn ook de jaren van de digitalisering: de opmaak wordt met de computer gedaan in plaats van met de hand en er wordt een meer eigentijdse huisstijl ontwikkeld. Dankzij de florerende economie groeit het aantal abonnees snel. Met het begin van het nieuwe millennium breekt er voor De Gelderlander een nieuw tijdperk aan. We waren een krant van uitgever VNU, maar dit bedrijf wordt in 2001 overgenomen door Wegener, een grote uitgever in Apeldoorn. Deze overname gaat ook gepaard met het samengaan van de Arnhemse Courant en het Gelders Dagblad met De Gelderlander. Door deze samenvoeging krijgt de krant er ineens ongeveer 40.000 abonnees bij en wordt het editiestelsel uitgebreid van tien brede edities naar veertien regionaal georiënteerde edities.

De Gelderlander vandaag

Sinds die tijd zijn we één van de grootste kranten van Nederland. De Gelderlander bereikt door middel van print en online dagelijks ruim 500.000 personen.

In februari 2007 verschijnt De Gelderlander voor het eerst op het handzame tabloidformaat. De redactionele formule wordt tegelijkertijd aangepast. Met tabloid hoopt De Gelderlander nog beter in te kunnen spelen op het veranderende mediagebruik en nieuwe doelgroepen aan te trekken.

In 2011 verhuist De Gelderlander naar het voormalige Nuon-pand aan de Winselingseweg in Nijmegen. Het pand aan de Voorstadslaan wordt gesloopt om plaats te maken voor nieuwbouw. 6 jaar later keert de Gelderlander weer terug op de oude stek in een ruimte op de begane grond van de Kaapstander. Dezelfde locatie als 6 jaar geleden, maar dan in een vernieuwde omgeving.

De Gelderlander komt in 2015 in handen van Persgroep Nederland.