Gisteravond zat Imanuelle Grives bij Jinek om voor de eerste keer na haar veroordeling voor drugshandel haar verhaal te doen op tv.
Volledig scherm
PREMIUM
Gisteravond zat Imanuelle Grives bij Jinek om voor de eerste keer na haar veroordeling voor drugshandel haar verhaal te doen op tv. © Videostill

De tragiek van Imanuelle is dat de twijfel altijd zal blijven bestaan

ColumnJournaliste Angela de Jong schrijft vijf keer per week een column over wat haar opvalt op televisie.

Quote

Hoezeer een deel van mij ook met haar meevoelde aan tafel bij Jinek, de kloof is voor een normaal denkend mens gewoon te groot

Was het een geregisseerde huilbui? Een belangrijke troef waar net zo langdurig over is nagedacht als het roze pak en het decente witte truitje en die op het juiste moment werd ingezet om overtuigend over te komen bij de kijker? Of waren de stromende tranen volkomen oprecht? Omdat ze zelf ook gewoon niet weet hoe zij, een succesvolle actrice met een ongelukkig privéleven, zo stom kon zijn om drugs te dealen op een Belgisch dancefestival?

Dat is misschien wel de grootste tragiek van de zaak Imanuelle Grives. Al geeft ze nog honderd interviews zoals dinsdagavond bij Eva Jinek, al speelt ze nog honderd glansrollen in films en series, de twijfel zal altijd blijven bestaan.

Hoezeer een deel van mij ook met haar meevoelde aan tafel bij Jinek, de kloof is voor een normaal denkend mens gewoon te groot. Natuurlijk kan het slecht gaan met je, kun je geestelijk in de knoop zitten. Ik denk dat grenzeloze onzekerheid, of het imposter syndrome zoals Imanuelle het noemde, veel mensen plaagt. We bluffen ons allemaal in meer of mindere mate door het leven. Maar godzijdank is de algemene reflex niet om dan maar pillen te verkopen op een festival en een hele apothekerskast in te slaan. Díe stap is gewoon niet te bevatten. Zelfs niet als ik in ogenschouw neem dat Imanuelle niet vies was van snuiven en slikken, zoals ze toegaf bij Jinek. En dat iemand in de showbizz werkt, waar drugs rondgaan als rolletjes Wilhelmina Pepermunt in de gereformeerde kerk.

Ik zat na afloop van het interview, dat bijna een half uur duurde, nog met honderd vragen. De meest dringende: heeft ze eerder drugs verkocht? Want dat zou toch op een patroon duiden. Ze feestte er die periode op los, zoals ze zelf zei. Dan ligt het toch voor de hand, ook gezien de berg die ze in bezit had, dat ze het vaker heeft geprobeerd?

Geloof ik haar als ze zegt dat het een schreeuw om hulp was? Dan had ze ook naar een therapeut kunnen stappen. Was het niet gewoon een handige manier om haar inkomsten aan te vullen? Want als me iets is bijgebleven van de honderden interviews met acteurs en actrices die ik in mijn leven heb gelezen, dan is het de constatering dat het geen vetpot is in Nederland. Maar aan de andere kant heb ik genoeg levenservaring om te weten dat mensen in hun wanhoop rare, onlogische dingen kunnen denken en doen.

We weten het niet. En ik weet eerlijk gezegd evenmin welk antwoord Imanuelle moet geven om de twijfel weg te nemen. Dat lijkt me een loodzwaar lot om te dragen.

  1. Dit is waarom we zo gefascineerd zijn door BN’ers
    PREMIUM
    Column

    Dit is waarom we zo gefasci­neerd zijn door BN’ers

    Er zijn weinig subgroepen met wie we zo’n haat-liefdeverhouding hebben als met Bekende Nederlanders, kortweg BN’ers. We zetten ze op een voetstuk, aanbidden ze, zijn jaloers op hun goedbetaalde, glamoureuze leventjes in de spotlights en dichten ze bovenmenselijke eigenschappen toe. Maar oh wee als ze een faux pas begaan. Dan vallen ze hard, heel hard en is de toorn en het leedvermaak navenant. Humberto, Marco, Bridget – ze kunnen er allemaal over meepraten.