Volledig scherm
Dion Staring vlak voor zijn afscheidspartij met een eerbetoon aan Andy, zijn oude trainer. © Erik van 't Hullenaar

Bij Dion Staring ‘kriebelt het elke dag’ om weer te knokken

ARNHEM - MMA-veteraan Dion Staring vocht in oktober in Arnhem zijn afscheidspartij. Zijn stem brak tijdens een emotionele speech. Hij wees omhoog, naar Andy.

Volledig scherm
Dion Staring ligt aangeslagen op de grond tijdens zijn laatste partij. © Erik van 't Hullenaar

Nog dagelijks ondervindt Dion Staring (41) de fysieke gevolgen van zijn afscheidspartij op 12 oktober in sporthal Elderveld in Arnhem. Na een lange carrière en meer dan vijftig Mixed Martial Arts-partijen was de nederlaag tegen Ruud Vernooij funest voor zijn knie. Zijn voorste kruisband scheurde af en bij een operatie moest een en ander worden bijgeknipt en aangehecht.

,,Iedere dag doe ik balansoefeningen en langzaam pak ik het fitnessen weer op. Saai, maar het hoort erbij", zegt Staring met het einde van het jaar in aantocht, een warme chocomel binnen handbereik.

,,Ik zit op de sportschool vaak naar het kickboksen te kijken en dan wil ik meedoen. Maar ik moet echt nog even een paar maandjes wachten.”

In de dagen na het gevecht in Elderveld zat hij noodgedwongen met zijn gekwetste knie omhoog. ,,Vervelen is een groot woord, maar de dagen waren lang. Er was die dagen wel zóveel aandacht, daar was ik gelukkig druk mee: social media, radio, kranten, overal ging het over mijn partij. Er kwam ontzettend veel los. Ook bij mensen van wie ik het helemaal niet verwachtte."

Klap

Eén van die mensen was een voormalig kazernegenoot van 'Soldier' Staring, een bijnaam die stamt uit zijn tijd bij de Luchtmobiele Brigade. ,,Met die jongen zat ik in Schaarsbergen in dienst. Hij heeft daarna een en ander meegemaakt, toen hij werd uitgezonden (naar Irak, Afghanistan, BvZ).’’ 

,,Daar heeft-ie een behoorlijke klap van gekregen en heel 'diep' gezeten. Doelloos rondgezworven. Alcohol, drugs, noem maar op. Hij heeft op een bepaald moment een documentaire over mij gezien en ook die laatste wedstrijd gevolgd.”

Quote

Laatst stuurde hij me dat alles weer op z'n plek aan het vallen was. Vind ik prachtig

Het vernieuwde contact leidde tot een bijzonder resultaat. ,,We hebben gesproken en toen heeft hij doelen voor zichzelf gesteld, waar ik hem bij heb geholpen. Ik heb hem leren boksen en fitnessen op een goede manier. Daar gaat hij nu helemaal voor. Laatst stuurde hij me, dat alles weer op z'n plek aan het vallen was. Dat hij het eindelijk weer aan het máken was. Dat hij trots op zichzelf was. En dat is begonnen in de gym bij mij. Vind ik prachtig”

Tekst gaat verder onder de foto.

Volledig scherm
The Soldier, de titel van de documentaire van Dion Staring.

‘Andy was er altijd’

Het is een wonderlijke sport. Waar tegenstanders elkaar het licht uit de ogen slaan en medestanders levenslange kameraadschappen sluiten. Bij zijn emotionele afscheidsspeech na zijn verloren partij in oktober brak de gehavende Staring na terugkomst in de ring. Hij dacht aan zo'n kameraad. Aan Andy. En wees naar boven.

,,In mijn eerste jaren ging ik altijd met drie trainers de ring in voor een gevecht: één van hen was Andy Jekel. Andy was er altijd bij. Hij leerde me over vechtsport, maar regelde ook baantjes als portier voor me. Andy was een heel speciale man. Voor hem had je een automatisch respect. Iedereen wist ook wie hij was en als hij wat zei hield je je mond.”

Quote

Andy was het type: ‘een man een man, een woord een woord’

,,Tot hij in 2010 een eind aan zijn leven maakte. Een donderslag voor mij. Andy was maar iets ouder dan ik. Ik zat in de auto, na een training op weg naar huis, toen ik het hoorde. 'Andy heeft zelfmoord gepleegd.' Heb ik de auto aan de kant gezet, ik kon het niet bevatten. Andy was van het type: 'een man een man, een woord een woord'. Die haalde iets in zijn kop en dééd het."

Speech

De moeilijkste speech uit zijn leven met zwaar gehavend lijf

Zwaar gehavend zat Dion Staring in oktober na zijn nederlaag tegen Ruud Vernooij op de grond in de kleedkamer van sporthal Elderveld. Hij was door zijn knie gezakt, waarna Vernooij een ware slagenregen liet neerdalen op het hoofd van de 41-jarige Arnhemmer.

De scheidsrechter stopte de partij. Maar Staring moest en zou zijn afscheidsspeech houden voor een afgeladen Elderveld, waar hij zijn in 2010 overleden trainer en vriend Andy met bibberende stem bedankte. ,,Ik wist wel wat er zou komen, dan ga je vanzelf een beetje hakkelen en takkelen”, blikt Staring terug op de moeilijkste speech uit zijn leven. 

,,Toen werd het wel even moeilijk met de stem, ja. Maar het was mijn afscheid, ik moest die dingen gezegd hebben. Ik zat te twijfelen over het teruggaan, want ik had zoveel pijn in mijn knie. Ik wilde niets liever dan blijven zitten en dat been omhoog leggen. Maar ik móést het toen doen, anders zou ik er gegarandeerd spijt van krijgen: niet zeiken, het moest gewoon. Toen droegen mijn trainers me terug. Die speech was wel hoe ik mijn afscheid voor ogen had. Alleen had ik natuurlijk het liefst afgesloten met een overwinning.”

Staring is even stil, maar niet lang. ,,Ik had in oktober, voor die partij, een kleine speech voorbereid. Om iedereen te bedanken voor al die jaren. Mijn trainers, mijn sponsoren, de fans. Maar zeker ook Andy. Zonder Andy was ik nooit gekomen waar ik nu ben geweest. Op de een of andere manier heb ik hem altijd bij me in de hoek willen houden. Hem eren. Daarom heb ik zijn naam altijd op mijn broekje gedragen en die dag ook groot op mijn shirt. Hij is wel gegaan, maar niet vergeten.”

De gedachten van Staring blijven in het verleden. ,,De afgelopen jaren heb ik zoveel meegemaakt, moeilijke dingen maar ook ontzettend veel mooie. Zeker in het buitenland. Het kriebelt ook elke dag om weer te knokken. Zagreb, Grozny, Macau, Tokio, ik heb overal gevochten. Supergaaf om mee te maken. Alleen al daarom zou ik het nog één keer willen doen.”

Want, zo zet hij de deur met een glimlach op de valreep tóch op een kier: ,,Ik heb jaren geleden gezegd: ik doe een afscheidspartij in Nederland én een in het buitenland. Die in Nederland heb ik gehad, maar die in het buitenland nog niet. Mijn gevoel wil nog één keer knokken. Al is daar nu geen sprake van, hoor. Eerst moet ik maar helemaal herstellen. Maar ík ben ook altijd van 'een man een man, een woord een woord' geweest. Dus ik zou mezelf teleurstellen als ik het niet ooit toch nog doe..."

Bekijk hieronder de laatste partij van Dion Staring.

Regiosport