Volledig scherm
© RS

Een beetje meer waardering voor Diede de Groot

BlogVerslaggever Rik Spekenbrink is aanwezig in Londen. Hij volgt de ontwikkelingen op Wimbledon op de voet en schrijft bijna dagelijks in zijn blog wat hem opvalt in de tenniswereld. Vandaag: Diede de Groot.

Door Rik Spekenbrink

Op baan 17, letterlijk in de schaduw van de twee grote stadions op Wimbledon, zag ik net Diede de Groot spelen. De rolstoeltennisster uit Oudewater die het toernooi opnieuw wil winnen.

Afgelopen november sprak ik uitgebreid met Diede de Groot. Toen de één na beste rolstoeltennisster van de wereld, inmiddels de beste. Ze vertelde over haar Wimbledon-winst van vorig jaar en de lichte teleurstelling van het galadiner na afloop, waar de rolstoelers ver weg zaten van de ‘lopers’, zoals ze die noemen. Graag had ze Garbine Muguruza en Roger Federer de hand geschud. Graag was ze ook even apart genoemd door de ceremoniemeester van dienst, in plaats van in een snel opgelezen rijtje met alle andere rolstolkampioenen.

De Groot werd geboren met een te kort rechterbeen en een heup zonder een kop en een kom. Voor haar eerste verjaardag kreeg ze een prothese, als kind werd ze drie keer geopereerd. Ze zat niet permanent in een rolstoel, maar begon bij wijze van revalidatie met rolstoeltennis. Het talent was meteen zichtbaar. Ze reisde de wereld over, veelal alleen, en won steeds meer.

De Groot vertelde in november dat ze de nieuwe Esther Vergeer wil worden, niet alleen op de baan maar ook als ambassadrice van de paralympische sport. En mooie missie, zeker voor een vrouw van (toen) 20 jaar. Haar verhaal zette me aan het denken. Ook ik heb te weinig aandacht voor rolstoeltennis en andere paralympische sport. Hoewel dat ergens best uit te leggen is, wringt het ook. ,,Ik ben een mindere versie van het tennis”, zei De Groot vorig jaar zelfbewust. ,,Ik genereer minder publiek en omzet. Maar ik steek er wel dezelfde tijd, passie en professionaliteit in.” Ze heeft gelijk. De winnaar van het rolstoeltoernooi verdient hier anderhalf procent van de kampioen bij de mannen en vrouwen.

Volledig scherm
© RS

Zie haar voor een handjevol toeschouwers de kwartfinale van Wimbledon spelen, op baan 17. Hoe wendbaar ze is met haar rolstoel, hoe snel ze bij een korte bal is en een paar tellen later alweer terug is in het achterveld. Natuurlijk, de bal mag twee keer stuiteren, maar dat gebeurt vaker niet dan wel. Met rake klappen wint De Groot haar partij tegen de Duitse tegenstander Sabine Ellerbrock met 6-4, 6-3. Langs de baan zit oud-prof Amanda Hopmans, die veel gefronste wenkbrauwen zag toen ze zich vorig jaar fulltime committeerde aan De Groot. Waarom ze een rolstoeltennisster ging coachen? Omdat ze de wilskracht zag, het talent en de ambities.

Van mij mag De Groot Wimbledon opnieuw winnen. En zet op haar dan op het bal vooral naast Serena Williams of Novak Djokovic.