Volledig scherm
PREMIUM
Thomas Verbogt. © DG

Een man die een puddingbroodje eet, een tafereel vol raadselachtige tragiek

columnPaar minuten over acht, de bakkerswinkel is net open. Naast de deur staat een middelbare man in een donkerblauw driedelig pak, dat ruim om hem heen valt. Misschien is het op de groei gekocht en is hij die groei nu aan het bewerkstelligen, want hij eet met grote gulzige happen een roombroodje. De poedersuiker stuift gezellig rond zijn mond.

Ik stelde het vaker vast: bij veel mensen die op straat iets eten, is het net alsof ze het voedsel straffen, ze zijn er aanvallend mee in de weer. Deze man ook, hij snuift intimiderend, terwijl zijn kaken het roombroodje vermalen. Hij kijkt buitengewoon treurig, terwijl een roombroodje toch lichte vrolijkheid moet veroorzaken.

De Gelderlander gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement. Reacties van mensen die de nickname anonymous, anoniem of een variant daarop voeren, worden niet geplaatst.
  1. Lang geleden dat ik zo’n protserige toespraak meemaakte
    PREMIUM
    column

    Lang geleden dat ik zo’n protserige toespraak meemaakte

    Werd ik gisterochtend wakker in een ander Nederland? Terwijl ik antwoord zocht op die vraag, verdwaalde ik in een herinnering. En was weer terug in mijn schooljaren, mijn gymnasiumtijd op het Canisiuscollege in Nijmegen, tweede helft jaren zestig. Behalve dat je je door je leerplicht heen ploeterde, kon je ook lid worden van diverse clubs en clubjes. Je mocht natuurlijk zelf weten of je dat deed, maar het was toch min of meer verplicht. Als je er vanaf zag, konden je rapportcijfers er gehavend uitzien.

Columns