Volledig scherm
PREMIUM
Hans Wiegel op archiefbeeld. © ANP

Het is de omhelzing van Baudet door Wiegel die me zorgelijk stemt

columnToch schrok ik van die foto van Hans Wiegel en Thierry Baudet in een restaurant in Sneek. Restaurantje. De heer Wiegel is door Baudet gevraagd informateur te worden voor de Gedeputeerde Staten in Zuid-Holland. Waarom niet? Waarom dan toch schrikken? Wat vertrouw ik niet? 

Thomas Verbogt

Thomas Verbogt is columnist bij De Gelderlander. In zijn dagelijkse mijmeringen verwondert hij zich over het alledaagse. In 2017 vierde Thomas zijn 25-jarig jubileum bij deze krant.
Klik voor eerdere columns

Ja, de denkbeelden van Baudet, maar Wiegel moet die toch, ja wat? Kunnen kanaliseren – laten we het daarop houden. Misschien is het vooral een uitspraak van Wiegel. Deze: ,,Hij is een aparte figuur. En ik ook een beetje. Wat wil je nog meer?”

Op die laatste vraag kan ik nogal wat antwoorden bedenken, maar het is de omhelzing die me zorgelijk stemt. Want dat is het. Ik probeer er maar niet te lang aan te denken. Natuurlijk houdt wel het compliment me bezig: ,,Hij is een aparte figuur.” Het is immers als compliment bedoeld, want de heer Wiegel voegt eraan toe: ,,En ik ook een beetje.” Het is bekend dat de heer Wiegel in geen enkel opzicht ontevreden is over zichzelf, wat uiteraard ook niet hoeft, maar daarom durf ik te zeggen dat het een compliment is.

Als mijn moeder over bijvoorbeeld een buurman zei ,,Ja, hij is een wat aparte man”, dan was lichte waakzaamheid geboden. We zeggen het ook als we een cadeau krijgen waarmee we geen raad weten: ,,Heel apart.” 

Maar goed, bij de heer Wiegel is het een compliment. Is het een compliment dat je jezelf kunt geven? Ik vind dat je complimenten voor jezelf vooral aan anderen moet overlaten en je niet zegt: ,,Ik ben een aardige man.” Ook al ben je ervan overtuigd dat je dat bent. Of: ,,Ik ben een weldenkend mens.” Iets anders is: ,,Ik spreek vloeiend Frans.” Of: ,,Ik weet veel van Bulgaarse aardappelgerechten.” Ook complimenten, maar die kunnen. Vaardigheden, dat zijn het vooral.

De Gelderlander gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement. Reacties van mensen die de nickname anonymous, anoniem of een variant daarop voeren, worden niet geplaatst.
  1. Ik dacht: ik weet het zo net nog niet of deze jongen drie weken puur gaat genieten
    PREMIUM
    column Thomas Verbogt

    Ik dacht: ik weet het zo net nog niet of deze jongen drie weken puur gaat genieten

    Als een man het over zichzelf heeft als ‘deze jongen’, ben ik een beetje op mijn hoede. Had ik een tijdje terug nog niet, is iets van de laatste jaren. ‘Deze jongen’ is niet zo erg als ‘ondergetekende’, maar het komt in de buurt. Een vrouw hoor ik het nooit over ‘dit meisje’ hebben: ,,En dan gaat dit meisje eens een hele avond niets doen.” Raar, maar ik zou er trouwens minder last van hebben. Of last, nou ja, lást is een wat te groot woord. Wat ik al zei: ik voel lichte waakzaamheid.
  2. Ik wil graag twee slavinken gratis en dan laat ik al mijn volgers weten dat ze uit de kunst zijn
    PREMIUM
    column Thomas Verbogt

    Ik wil graag twee slavinken gratis en dan laat ik al mijn volgers weten dat ze uit de kunst zijn

    Laatste weken kom ik in kranten steeds vaker een beroep tegen dat ik niet kende. Nu wel. Of beroep, nee, het is geen beroep, meer een bezigheid, een instelling. Ik heb het over ‘influencers’, mensen die op of in de sociale media ontzettend populair zijn, erg veel volgers hebben en dan een slagerij binnenlopen en zeggen: ,,Goedemorgen slager, graag wil ik twee slavinken gratis en dan laat ik al mijn volgers weten dat ze uit de kunst zijn.”

Columns