Thomas Verbogt
Volledig scherm
PREMIUM
Thomas Verbogt © Raphael Drent

Kijken naar de stilte, naar het bijna roerloze landschap van de bedreigde stad

Kort verhaalOp verzoek van De Gelderlander schreef auteur en columnist Thomas Verbogt een kort verhaal over de coronacrisis, met de titel Stille lente.

Langzaam wordt het lente in de iepen hier voor het huis. Het is alsof het nieuwe groen voorzichtig uit de takken kruipt. Een paar dagen is het nauwelijks zichtbaar, maar ineens, altijd ineens, is het onstuitbaar. Het licht op straat verandert, ook het licht in huis, het wordt door het jonge groen gefilterd. 

Alleen hierom verheug ik me op deze tijd van het jaar. Nu ook, het groen is er al, stamelend, nog even en dan gaat het popelen. Maar het is wel de stilste lente van mijn leven. Ook de meest zorgelijk stemmende, de gevaarlijkste, maar dat zijn geen woorden die bij lente passen.

De stille lente hoort bij ons veranderende leven. De stilte hoort ook bij mijn laatste boek, Als je de stilte ziet. In de herfst van vorig jaar was het boek klaar en als altijd was ik met een rijtje titels gekomen. In het bedenken van titels voor boeken voor anderen kan ik goed zijn, maar voor de mijne gaat het meestal moeizaam.

Quote

Ik keek naar de hemel boven het park, de hemel vol diepgrijze stilte

Mijn uitgever, Janneke Louman, las die titels, keek naar buiten en schudde haar hoofd. Ze pakte mijn boek erbij dat toen nog geen boek was, maar een stapel papier. Ze bladerde er doelgericht doorheen tot ze bij een pagina kwam die ze eruit trok. Ze wees naar de zin: ‘Je moet je afvragen wat je ziet als je de stilte ziet’.

Toen zei ze: ,,Dat is je titel: Als je de stilte ziet.” Er zijn niet veel mensen in mijn omgeving die ik altijd gelijk geef. Haar wel, waarschijnlijk omdat ze mijn werk door en door kent.

Haar kamer op de uitgeverij ziet uit op het Vondelpark waar de zomer uit weg was en veel bomen kaal waren. Ik keek naar de hemel boven dat park, de hemel vol diepgrijze stilte, nog niet zo lang geleden had ik gezegd: winterse stilte. Dat is de stilte uit het hoofdstuk waarin mijn titel staat.

Volledig scherm
© Raphael Drent

Later komt die stilte nog een keer terug, de tere stilte. ,,Die stilte zit om ons heen, houdt ons voorzichtig vast, het is een stilte die ver van woorden is.”

Die stilte is er weer, in deze stille lente. Die stilte is er ook omdat er veel niet doorging en niet doorgaat. Zelf zou ik met mijn boek langs boekhandels zijn gereisd met als afsluiting een paar dagen in Vlaanderen. Ook zou ik naar Duitsland zijn gegaan, naar Leipzig om daar de vertaling van een eerdere roman te vieren, Als de winter voorbij is. Het ging allemaal niet door, wat jammer is, maar er zijn ergere dingen. 

Quote

Het is een open deur, maar soms is een open deur niet bezwaar­lijk, want er kan ook frisse wind doorheen

De Gelderlander gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement. Reacties van mensen die de nickname anonymous, anoniem of een variant daarop voeren, worden niet geplaatst.

Columns