Lang geleden dat ik zo’n protserige toespraak meemaakte

columnWerd ik gisterochtend wakker in een ander Nederland? Terwijl ik antwoord zocht op die vraag, verdwaalde ik in een herinnering. En was weer terug in mijn schooljaren, mijn gymnasiumtijd op het Canisiuscollege in Nijmegen, tweede helft jaren zestig. Behalve dat je je door je leerplicht heen ploeterde, kon je ook lid worden van diverse clubs en clubjes. Je mocht natuurlijk zelf weten of je dat deed, maar het was toch min of meer verplicht. Als je er vanaf zag, konden je rapportcijfers er gehavend uitzien.

Thomas Verbogt

Thomas Verbogt is columnist bij De Gelderlander. In zijn dagelijkse mijmeringen verwondert hij zich over het alledaagse. In 2017 vierde Thomas zijn 25-jarig jubileum bij deze krant.
Klik voor eerdere columns

Mij staat een clubje bij waar je geleerd werd toespraken te houden. Retorica – dat is het woord. Uiteraard kreeg je instructies, maar je moest al snel op een klein podium gaan staan. En je onderwerp kreeg je een paar dagen ervoor op: De Rol Van De Geschiedenis In Ons Dagelijks Leven. Of: Was Jezus De Eerste Provo? Of: Wijsheid, Een Kunst Of Kunde.

Je lag er dus wakker van. De bedoeling was dat je je toespraak goed aankleedde, liefst met citaten die je in de lessen Latijn was tegengekomen. En het moest gewichtig klinken. Daar hoorden ook gebaren bij, met je armen en handen. Je concentreerde je zo op die gewichtigheid dat je woorden alle richtingen opwaaiden. Zwetend zakte je na afloop het podium af.

Het kwam door de toespraak van Thierry Baudet waardoor die herinnering me opeiste. Hij zakte bepaald niet zwetend in elkaar, maar lang geleden dat ik zo’n protserige toespraak meemaakte. Je hoorde wat hij deed om te zeggen wat hij zei. Zoals je bij een slecht acteur de regieaanwijzingen ziet.

Nee, dan de andere toespraken. Niemand had eigenlijk verloren. Prima instelling. Vaak hoorde ik het woord ‘knokken’. Fijn woord om een paar keer in je gedachten uit te spreken. Knokken.

De Gelderlander gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement. Reacties van mensen die de nickname anonymous, anoniem of een variant daarop voeren, worden niet geplaatst.
  1. Ik dacht: ik weet het zo net nog niet of deze jongen drie weken puur gaat genieten
    PREMIUM
    column Thomas Verbogt

    Ik dacht: ik weet het zo net nog niet of deze jongen drie weken puur gaat genieten

    Als een man het over zichzelf heeft als ‘deze jongen’, ben ik een beetje op mijn hoede. Had ik een tijdje terug nog niet, is iets van de laatste jaren. ‘Deze jongen’ is niet zo erg als ‘ondergetekende’, maar het komt in de buurt. Een vrouw hoor ik het nooit over ‘dit meisje’ hebben: ,,En dan gaat dit meisje eens een hele avond niets doen.” Raar, maar ik zou er trouwens minder last van hebben. Of last, nou ja, lást is een wat te groot woord. Wat ik al zei: ik voel lichte waakzaamheid.
  2. Ik wil graag twee slavinken gratis en dan laat ik al mijn volgers weten dat ze uit de kunst zijn
    PREMIUM
    column Thomas Verbogt

    Ik wil graag twee slavinken gratis en dan laat ik al mijn volgers weten dat ze uit de kunst zijn

    Laatste weken kom ik in kranten steeds vaker een beroep tegen dat ik niet kende. Nu wel. Of beroep, nee, het is geen beroep, meer een bezigheid, een instelling. Ik heb het over ‘influencers’, mensen die op of in de sociale media ontzettend populair zijn, erg veel volgers hebben en dan een slagerij binnenlopen en zeggen: ,,Goedemorgen slager, graag wil ik twee slavinken gratis en dan laat ik al mijn volgers weten dat ze uit de kunst zijn.”

Columns