Of ik vroeg op wilde staan voor Kuifje?

ColumnKuifje begon gisteren 90 jaar geleden aan zijn eerste avontuur, een bescheiden feestdag. Ik sta bekend als liefhebber en kreeg woensdagmiddag een bericht van een radioprogramma. Of ik gisteren naar Hilversum wilde komen en aanschuiven om over Kuifje te praten. Zo heet dat al te lang: aanschuiven. Alsof je door Hilversum kuiert en ineens aan een tafel over Kuifje hoort praten en denkt: leuk, ik doe even mee.

Graag heb ik het over Kuifje, maar had toch andere plannen. Dat liet ik het radioprogramma weten en zei erbij dat ik de aanschuifuitnodiging ook wat láát vond, maar dat ze me best mochten bellen. Dan schoof ik telefonisch aan. De redacteur van dienst zei er nog op terug te komen.

  1. ‘We vinden het fijn als we kunnen lachen, maar dat is u wel toevertrouwd’
    PREMIUM
    column Thomas Verbogt

    ‘We vinden het fijn als we kunnen lachen, maar dat is u wel toever­trouwd’

    In mijn directe omgeving leest niemand Libelle. Ik geloof niet uit principe, maar men komt er niet toe. Daarom kan ik het ook niet hebben over de 85ste verjaardag van het tijdschrift dat het nog steeds goed doet, beter dan Margriet. Ik las vorige week een interview met de hoofdredacteur van Libelle, Hilmar Mulder, en die zei dat de Libelle-lezer iets vlotter is dan die van Margriet. Zelf houd ik van vlot.
  2. Hè lekker, komende tijd geen lichaamsvet, geen Brexit en geen majoor meer, meer ruimte voor lente!
    PREMIUM
    column

    Hè lekker, komende tijd geen lichaams­vet, geen Brexit en geen majoor meer, meer ruimte voor lente!

    Een verhelderende ervaring: ik zit boven een artikel over lichaamsvet en ineens merk ik dat ik niet meer weet wat ik aan het lezen ben. Het stuk is geschreven met het oog op de naderende zomer. In de zomer kijken we anders naar elkaar en zien we scherper wie te zwaar is en wie niet. De verhelderende ervaring is dat ik het inzicht krijg hier voorlopig maar even niets meer over te gaan lezen.

Columns