Of ik vroeg op wilde staan voor Kuifje?

ColumnKuifje begon gisteren 90 jaar geleden aan zijn eerste avontuur, een bescheiden feestdag. Ik sta bekend als liefhebber en kreeg woensdagmiddag een bericht van een radioprogramma. Of ik gisteren naar Hilversum wilde komen en aanschuiven om over Kuifje te praten. Zo heet dat al te lang: aanschuiven. Alsof je door Hilversum kuiert en ineens aan een tafel over Kuifje hoort praten en denkt: leuk, ik doe even mee.

Graag heb ik het over Kuifje, maar had toch andere plannen. Dat liet ik het radioprogramma weten en zei erbij dat ik de aanschuifuitnodiging ook wat láát vond, maar dat ze me best mochten bellen. Dan schoof ik telefonisch aan. De redacteur van dienst zei er nog op terug te komen.

  1. Je weet ook niet of ze blij is met de ingreep of juist helemaal niet
    PREMIUM
    column Thomas Verbogt

    Je weet ook niet of ze blij is met de ingreep of juist helemaal niet

    Waarschijnlijk is het toeval, gelukkig toeval, maar in mijn directe omgeving vinden weinig cosmetische ingrepen plaats. Kan niet zeggen ‘geen’, want ik weet het niet zo goed. Wel van de mannen. Dat zou ik zeker zien! Dénk ik. Soms hoor ik een vrouw zeggen dat ze ‘toch even een spuitje gaat halen’. Dan vraag ik niet wat voor spuitje en waar het geplaatst wordt, want misschien is die nieuwsgierigheid ongewenst.
  2. Tegen de buurvrouw die toevallig achter me fietste, zei ik: ‘De zak is gescheurd’
    PREMIUM
    COLUMN THOMAS VERBOGT

    Tegen de buurvrouw die toevallig achter me fietste, zei ik: ‘De zak is gescheurd’

    Waar ik graag over schrijf en zal blijven schrijven, omdat het me mateloos fascineert, zijn de overbodige mededelingen die we doen. Dus je struikelt op straat en komt ten val en dan zeg je tegen passanten die zagen wat er gebeurde: ,,Ik ben gevallen.” Of de overbodige vraag: bezoek belt aan, je doet de deur open: ,,Heb je het kunnen vinden?” Waarom dat is, weet ik niet. Ja, het zal met sociale onhandigheid te maken hebben.

Columns