Volledig scherm
Steven Kruijswijk, Primoz Roglic en Tom Dumoulin voor Geraint Thomas en Gorka Izagirre. © REUTERS

‘Hij daalde alsof hij niet bang was te sterven’

Drie weken Tour, honderden, zo niet duizenden verhalen, maar als AD-Tourverslaggevers Thijs Zonneveld, Pim Bijl en Daan Hakkenberg slechts één moment als indrukwekkendste mogen kiezen, gaan zij voor het volgende:

Door Lisette van der Geest

Pim Bijl – De solo van Kruijswijk

Volledig scherm
Steven Kruijswijk tijdens zijn heroïsche rit op Alpe d'Huez. © REUTERS

,,Steven Kruijswijk is een bedeesde jongen. De Nederlandse klassementsrenner waar voor de Tour het minst over gesproken werd. Waarbij we op de een of andere manier door Tom Dumoulin en zijn prestaties misschien wel een beetje vergeten zijn dat hij bijna de Giro van 2016 had gewonnen. Die jongen begon in de twaalfde etappe aan een ongekende solo.

,,Steven Kruijswijk wint niet veel. Sterker nog: Steven Kruijswijk wint bijna nooit. Een ritje in de Ronde van Zwitserland, dat is het wel. Zijn solo in de Tour, op de Alpe d’Huez nota bene, was hij nooit van plan. Hoe het zou eindigen wist hij dus ook niet. Maar daar in de Alpen toonde hij ballen, uiteindelijk zeventig kilometer alleen weg – langer dan de kortste bergetappe. Het had zijn zege moeten zijn, maar het lukte niet. Dat is zonde, toch is het een dag om te koesteren. Dumoulin sprintte mee om de zege, maar de meeste mensen zullen zich de aanval van Kruijswijk herinneren.

,,Ik stond achter de finish. Zag hoe hij zich liet zakken tegen een rode auto van de organisatie. Helemaal gesloopt, helemaal verrot. Om hem heen de hectiek die bij de finish van een touretappe hoort. Volledig ingesloten door camera’s en journalisten leunde hij daar tegen de auto. Een paar minuten om bij te komen zou logisch zijn geweest, maar Kruijswijk gaf bijna direct een knikje: kom maar met de vragen.

Tekst gaat verder onder de foto.

Volledig scherm
Steven Kruijswijk na de finish tijdens de twaalfde etappe van de Tour. © ANP

,,Dan, alsof hij net bij de bakker is geweest: ‘Het was het proberen waard.’ En vervolgens, met nog meer gevoel voor understatement: ‘Ik heb wel een tijdje alleen gereden.’ Geen speld tussen te krijgen. Dit tekent Kruijswijk. Ook na een geweldige solo komen er geen knallende quotes of grote verhalen, hij blijft de rustige jongen. Maar wel de rustige jongen die zijn benen laat spreken en dat is mooi.”

Daan Hakkenberg – De afdaling van Primoz Roglic

Volledig scherm
Roglic in actie in de afdaling. © BELGA

,,Nog maar een jaar of zes geleden verkocht hij zijn crossmotor om een racefiets te kopen: Primoz Roglic, de Sloveense renner bij Lotto-Jumbo in Nederlandse dienst. Voor deze Tour de France was het nog onduidelijk of hij überhaupt een klassement van drie weken kon rijden, maar daar, in de negentiende etappe, bedreigde hij ineens de nummer twee van het tussenklassement. Tom Dumoulin, die zich tot de laatste afdaling veilig waande.

,,Een dag voor die aanval probeerde Roglic het ook al. Drie keer aanvallen, drie keer kwam hij niet weg. Op de Aubisque een dag later hetzelfde, maar dan vijf keer. Vijf keer lukt het niet. Tot de top is bereikt. Wat Roglic bergop niet lukt, lukt hem bergaf uiteindelijk wel. Hij rijdt weg bij Dumoulin. Het tekent zijn aanvalsdrang.

Quote

Roglic trekt net zo lang aan het elastiek, totdat het knapt

,,Roglic gaat net zo lang door tot het lukt. Dumoulin was boos na de finish, wees naar de motor van de Franse televisie die Roglic geholpen zou hebben, maar daarmee doet hij de aanval van Roglic tekort. De Sloveen trekt net zo lang aan het elastiek, totdat het knapt en in dit geval was Dumoulin het elastiekje. Er zaten goede dalers achter hem, maar Roglic had van alle renners gewoon de minste angst. Hij daalde alsof hij niet bang was om te sterven.”

Thijs Zonneveld, de woede-uitbarsting van Tom Dumoulin

,,Als Tom Dumoulin een stripfiguur was geweest, had er zo’n donderwolk boven zijn hoofd gehangen toen hij afgelopen vrijdag over de finish kwam. Ik stond er vlak achter toen hij stopte. Toen hij woedend vertelde over de cameramotor die voor Primoz Roglic reed in de laatste afdaling.

,,Dumoulin is altijd heel open. Maar meestal is hij rustig open. Dan legt hij uit wat er allemaal is gebeurd en hoe hij het ziet. Zo boos als nu heb ik hem niet veel vaker gezien. Ik denk dat de grootste teleurstelling in zijn carrière in 2015 was, toen hij kans had op het geel, maar op weg naar de Muur van Hoei viel. Maar niemand die zijn enorme teleurstelling toen zag, hij zat thuis te mokken op de bank. Dat moet ook interessant geweest zijn. Nu zag iedereen het wel.

Quote

Dumoulin beseft dat er meer in zit. Hier zie je de pure winnaar.

Volledig scherm
Tom Dumoulin © REUTERS

,,Die emotie vind ik dus mooi. Sport gaat over verhalen, dit zijn de prachtige verhalen. Hoe iemand zich opricht na tegenslag. In 2015 won hij bijna de Vuelta. En deze Tour: van supergefrustreerd op vrijdag naar het winnen van de tijdrit een dag later. Dat zegt heel veel over hem als klassementsrenner, je moet kunnen omgaan met tegenslagen. Dumoulin leeft alleen maar om te winnen. Hij bereikt zulke grote dingen, is hartstikke trots op zijn tweede plaats, maar tegelijkertijd: het is niet genoeg. Hij beseft dat er meer in zit. Hier zie je de pure winnaar.”