Volledig scherm
De dansvoorstelling Hide en Sneak bij Piek Studio, tijdens Gluren bij de Buren in Zutphen. © Patrick van Gemert/Zutphens Pers

Schoenen uit bij festival Gluren bij de Buren in Zutphen

Veel huiskamers in Warnsveld en Zutphen waren vandaag te klein om de grote belangstelling voor het thuistheaterfestival Gluren bij de Buren te kunnen herbergen. ,,Dit is toch waarom ik eigenlijk muziek maak.’’

Halverwege zondagmiddag. Een rondje langs de velden. Hoe is het aan de Kolenstraat, waar vier muzikanten Ierse liederen door de huiskamer laten schallen? ,,Bomvol hier!’’ En aan de Dieserstraat, waar Pytr, de dichtende treinconducteur, zijn kunsten vertoont? ,,Zes bezoekers. Wel zo knus. De vorige ronde waren het er tweeëntwintig.’’

Gluren bij de Buren, het jaarlijkse thuistheaterfestival in Zutphen, is in volle gang. Zeventig huiskamers en andere knusse locaties zetten hun deuren open voor het publiek. Per plek hooguit enkele tientallen – meer passen er niet in – bij elkaar opgeteld duizenden.

Leuk he?

,,Leuk festival hè?’’, zegt Stef Woestenenk, die aan de Rijksstraatweg in Warnsveld te gast is in het huis waar Sandra en Peter sinds twee jaar wonen. Het is meteen een soort housewarmingparty en inderdaad komen in dit geval de echte buren óók langs. Om te genieten van het optreden van gitarist Woestenenk, die niet alleen popliedjes speelt en zingt, maar ook vertelt over zijn avonturen met Engelse popmusici en de link tussen jarenzestigband The Small Faces en het Achterhoekse Normaal. ,,Je bent altijd aan het spelen om geld te verdienen, maar dit is toch waarom ik het eigenlijk doe.’’

Kussens

Huiselijkheid als inspiratiebron... Wie het pand Laarstraat 31 in Zutphen betreedt, krijgt van Mariken Brinker het verzoek of hij zijn schoenen wil uittrekken. We gaan de belendende kamer in, die normaliter als yogaruimte fungeert. Het publiek zit op kussens langs de wand. Aan het plafond hangen zes doeken: in drie daarvan bevinden zich opgerolde danseressen, die straks als rupsen uit hun cocons tevoorschijn kruipen.

De eerste, Annika, heeft een microfoon waarin ze een tekst spreekt en via een sample-apparaat ontstaat een begeleidend ritme. Ook de andere twee, Maxime en Frederieke, strekken hun armen uit om contact te zoeken met de toeschouwers. Van wie ze er een aantal omhoog trekken om mee te gaan in de dans.

Het einde is verrassend en vervreemdend: alleen vijf toeschouwers staan en liggen nog tussen en in de doeken op het podium, de danseressen zijn weggelopen.

Brinker: ,,Door zo’n voorstelling ga je op een totaal andere manier naar je eigen ruimte kijken. Ik denk dat dat voor veel deelnemers aan het festival geldt.’’

Stijkers

Een bijzondere huiskamer is die aan het Kerkhof, reguliere plek van samenkomst van bewoners van het azc. Jonge percussionisten uit het azc én jonge strijkers van het Antiono Ensemble verzorgen een muzikaal feestje met klanken van over de hele wereld. Net als in de yoga-studio is het een interactief concert, de bezoekers doen mee, ze zingen en klappen. Het gaat hier helemaal vanzelf. Gluren bij de buren is veel meer dan alleen maar gluren.